قوله : المنتجب
- به ضم جيم - اسم مفعول باب افتعال ومشتق است از نجابت كه عبارت است از بسيار خوب بودن . و « نجيب » در هر نوعي از حيوان ، صنف بسيار خوب آن است . « 1 » پس توصيف حضرت پيغمبر صلى الله عليه وآله به اين صفت أشارت است به اين كه أو أفضل وبهتر است از كل أنبيا با اين كه ايشان افضلاند از رعايا ؛ چنانچه اين مضمون متواتر است در أحاديث ائمهء هدى - عليهم التحيّة والثناء - .
قوله : وعلى أوصيائه الخ
ذكر « على » ى جارّه در اين مقام دليل است بر جواز فصل ميان اسم سامى رسول خدا وآل واوصياى أو به لفظ « على » - عليهم التحيّة والثناء - ومباحث متعلقه به اين [ مسئله ] مذكور است در جناح النجاح في شرح دعاء الصباح كمترين . و « أوصياء » جمع وصى [ است ] وآن در لغت به معنى كسى است كه متحمل وصيت شود . ووصيت صيغهءفَعيلَه است به معنى آنچه سفارش شده در حق آن كه به غير رسانده شود وموصى را به اين اعتبار موصى گويند كه تصرفاتى كه خودش در حين حيات داشت آن را به وصى مىرساند كه بعد از فوت أو مثل أو تصرّف كند .
وصاحب مجمع البحرين بعد از نقل اين مضمون گفته كه :
« الوصيّة » في الشرع هي تمليك العين أو المنفعة بعد الوفاة ، أو جعلها في جهة مباحة ، وأوصيت له بشيء وأوصيت إليه : إذا جعلته وصيّك ، والاسم الوصاية - بالكسر والفتح - وهي استنابة الموصيّ غيره بعد موته في التصرّف في ما كان له التصرّف فيه من إخراج حقّ واستيفائه أو ولاية على طفل أو مجنون يملك الولاية عليه . « 2 »
وحاصل معنى آن اين است كه وصايت شرعيه عبارت است از نايب كردن كسى بعد از موت خود در تصرّف كردن در آنچه متصرّف فيه ميّت بود كه عبارت است از
هامش
( 1 ) . ر . ك : لسان العرب ، ج 1 ، ص 748 ( نجب ) .
( 2 ) . مجمع البحرين ، ج 4 ، ص 512 ( وصي ) .