بيت
به اندك التفاتى زنده دارد آفرينش را
ودرود نامعدود وتحيت نامحدود تحفهء بزم ارم .
نظم « 1 »
مقتدا وپيشواى أهل وجود وسيد وسرور أرباب شهود ، أعني بندهء خاص خداوند ودود ، وعبد مقرب پروردگار معبود ، حبيب حضرت رب العالمين ، مخاطب به خطاب مستطاب
« وَما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ »
« 2 » وآل طيبين وعترت طاهرين أو ، صلوات اللَّه وسلامه عليه وعليهم أجمعين ، لا سيما أسداللَّه الغالب ومظهر العجائب أمير المؤمنين وإمام المتقين ويعسوب الدين وقائد الغر المحجلين ، آن كه نام نامىاش از حل اين معمّا ظاهر وپيدا ، واسم سامىاش از مضمون اين بيت ، آشكار وهويداست :
معمّا
چو نام أو گذرد بر صوامع « 3 » ملكوت * به قدر مرتبه هر يك ز جا بلند شوند « 4 »
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَ لُكَ مِنْ مَنِّكَ بِأَ قْدَمِهِ ، وَكُلُّ مَنِّكَ قَدِيمٌ ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمَنِّكَ كُلِّهِ .
اى خداوند قادر متعال ، عالم سر وواقف أحوال ! به درستى كه من سؤال مىكنم تو را به حقّ ابتدأ كردن تو به بخشش واحسان پيش از خواستنِ خواهندگان ، به حقّ قديمتر فردى از افراد عطا واحسان وديرينتر مصداقى از مصاديق جود وامتنان تو ؛ يا سؤال نمايندهام تو را - اى خالق متعال ! - به قديمتر فردى از افراد نوال تو وحال آن كه همهء افراد بخشش خاص تو قديم وديرين ، وبا شاهد دل آراى سبق نديم وقرين
هامش
( 1 ) . كلمهء « نظم » در اين جا معنايى ندارد . واحتمال دارد كه در نسخه ، بيت يا ابياتى بوده كه افتاده است .
( 2 ) . سورهء أنبيا ، آيهء 107 .
( 3 ) . خ . ل : مسامع .
( 4 ) . خ . ل : ز جاى برخيزند .