يُنْجِيهَا « 1 » .
الهى ! اگر چه نفس من مدد كرد مرا از روى طغيان وسركشى بر چيزى كه هلاك مىكند أو را از تخلّق به اخلاق رذيلة ، پس به تحقيق كه من هم مدد كردم أو را الحال به دعاى تو بر چيزى كه نجات مىدهد أو را از تبرّى از صفات خسيسه ، پس مىخوانم تو را - اى خداى من ! - به اين كه پاك گردانى مرآت قلب مرا از كدورات مَساوى اخلاق ، وصيقلى گردانى آينهء دل مرا از زنگهاى صفتهاى أهل شرك وأرباب نفاق .
إلهي ، [ قَدْ ] عَلِمْتُ حَاجَةَ نَفْسي إلى ما تَكَفَّلت لَهَا بِهِ مِنَ الرِّزْقِ فِى حَيَاتي ، وَعَرَفْتُ قِلَّةَ اسْتِغْنائي عَنْكَ مِنَ الْجَنَّةِ بَعْدَ « 2 » وَفَاتِي ، فَيَا مَنْ سَمَحَ لِي بِهِ مُتَفَضِّلًا فِى الْعَاجِلِ ، لا تَمْنَعْنِيهِ يَوْمَ فَاقَتي إلَيهِ فِى الآجِلِ ، فَمِنْ شَوَاهِدِ نَعْمَاءِ الْكَرِيمِ « 3 » اسْتِتْمَامُ نَعْمَائِهِ ، وَمِن مَحَاسِنِ آلاءِ الْجَوَادِ اسْتِكْمَالُ آلائِهِ « 4 » .
فصل بيستم : در شرح فقرهء بيستم از فقرات دعاى شريف
وآن مشتمل است بر آغازى ، وطرازى ، ونيازى :
آغاز
حمد مفرد وثناى مثنّى وستايش مجموع ، عليم ورحيم وكريمى را شايسته وبايسته ورواست كه رحمت ونعمت ومنت أو را غايتى ونهايتى وپايانى نيست وجود وفيض وعطاى أو را حدّى واندازهاى وكرانى نه ؛ حكيمى كه آناً فآناً جداول وانهار فيض وفضلش از بحر عطا بركشتزار وجود مصنوعات ومخلوقات جارى وروان است ؛ فياضى كه دم به دم نسيم شميم رحمت وعنايتش از مهبّ لطف بىپايان بر گلزار مخترعات ومجعولات ، دمنده « 5 » وروان .
هامش
( 1 ) . بخشي ديگر از مناجاة أمير المؤمنين عليه السلام كه از البلد الأمين وبحار الأنوار والمصباح كفعمى نقل شد .
( 2 ) . مخطوط : + / و .
( 3 ) . مخطوط : الكرم .
( 4 ) . بخشي ديگر از مناجاة أمير المؤمنين عليه السلام به نقل از فرزندش امام عسكرى عليه السلام كه از البلد الأمين وجز آن نقل شد .
( 5 ) . در بالاى آن نوشته شده : دمان .