مروى است از صاحب مناقب ، علي بن أبي طالب - كرّم اللَّه وجهه - كه فرمود كه :
« حق - جلّ وعلا - روز قيامت ، خطاب فرمايد به عابدان مرائي ، كه شما آن كسانيد كه در دنيا طاعت ما را دام اغراض ووسيلت « 1 » اعواض كرديد « 2 » وبدان سبب ، از خلق ، توقّع سلام وثنا مىداشتيد وحاجات شما بدان سبب قضا مىشد . پس اجر عبادات خود را در دنيا گرفتيد . امروز ، شما را هيچ نصيب نيست » . « 3 »
و « 4 » در خبر است كه حضرت مصطفى - عليهالصلاة والسّلام - فرمود كه : پيوسته ، قول « لا إله إلّااللَّه » ، خشم خداى را از بندگان باز مىدارد ، تا از غفلت وحرص دنيا وحبّ جاه ، كار ايشان به جايى رسد كه از نقصان وزيان دين ، باك ندارند وهمگىِ همّت ايشان ، مصروف بر تنسيق أمور دنيوي بوَد وتمامى فرح وسرور ايشان به سلامتى دنيا باشد . پس در آن حالت ، چون كلمهء « لا إله إلّااللَّه » بر زبان رانند ، حضرت صَمَديت - جلّ وعلا - در جواب ايشان گويد : « 5 » دروغ مىگوييد ؛ در ايمان ، صادق نيستند ؛ چه ، اين قول از كسى درست آيد كه معبود به حق ومحبوب ومقصود مطلق ، حضرت اللَّه تعالى را داند وبس و « 6 » در جميع طاعات وعبادات ، وجههء توجّه ، آن حضرت را گردانَد وبس وابتهاج وسرور أو به دوام عنايات ربّانى وتجدّد الهامات سبحانى بوَد ، نه به حصول حُطام دنياي « 7 » خسيسهء فانى ، وشوق أو به درك وصول به قرب مَلِك بارى وفوز به لقاى حضرت صَمَدانى بوَد ، نه به طلب تمتّعات دنيوي ومشتهيات نفساني ، ومواظبت أو بر « 8 » طاعات وعبادات ، به جهت امتثال امر خالق بوَد ، نه بازى دادن خلايق وباعثهء عزم أو بر صرف أموال وبذل أوقات وأحوال ، تحصيل رضاى حضرت ذي الجلال بوَد ، نه طلب شهرت وستايش ورعايت خلق كه :
« وَاعْبُدُوا اللَّهَ وَلا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً »
. « 9 »
هامش
( 1 ) . ف : وسيله .
( 2 ) . ف : مىكرديد .
( 3 ) . ف : + / از نعيم باقي .
( 4 ) . ف : - و .
( 5 ) . ف : + / كه .
( 6 ) . ف : - و .
( 7 ) . ف : - دنياي .
( 8 ) . ف : + / طاعت و .
( 9 ) . سورهء نساء ، آيهء 36 .