شيعه فتواى كتب اربعه مستقيما به حضرت پيامبر وصل مىشود و لذا مطالب آن را بايد نشأت گرفته از وحى دانست . لذا هر چيزى كه در كتب اربعه وجود دارد بايد بدون چون و چرا قبول شود . شيعه با استناد به آيات تطهير ، حديث ثقلين و قضيه غدير خم ، ائمه اثنا عشر را معصوم مىداند و معتقد است كه تمام اطلاعات الهيه يا از طريق الهامات مستقيم و يا از طريق وصيّت امام قبلى به امام بعدى مىرسد و لذا هر چه از آنان برسد كاملًا حجت است و نمىتوان صرفا يك روايت ناميد .
علّامه نيز به اين نكته اشاره فرموده و گفته كه : تمام اعتقادات شيعه مستقيما دستور پيامبر محسوب مىشود . سنّت قبلًا احاديث و افعال مشاهده شده از پيامبر ناميده مىشد ، امّا بعدها افعال و اقوال شنيده شده از پيامبر ( غير مستقيم ) و مواردى را كه ايشان پرهيز مىكردند نيز سنّت ناميده شده است .
با توجه به اينها مىتوان گفت : سنّت همان تفسير كتاب خداست كه از طريق افعال و اقوال پيامبر بما رسيده است . در اين مورد شيعه از سنّى فاصله گرفته است زيرا به نظر شيعه عدالت صحابه كه مهمترين ناقل اين سنّت هستند زير سؤال مىباشد و فقط احاديثى كه از طريق قشر خاصى ( اهل بيت و شيعه آنان ) مىرسد ، درست مىباشد . آرى ، حضرت على از بين اصحاب گرامى با علم به قرآن ، حديث و به خصوص در زمينه فقه جايگاه خاصى داشت از آنجا كه حضرت على اوقات زيادى را با پيامبر مىگذرانده است بيشتر رواياتى كه در كتب اهل سنّت از طريق حضرت على نقل شده است مربوط به شكل و شمايل و ادعيه مخصوص حضرت پيامبر مىباشد . همچنين اهل سنّت قبول دارد كه حضرت على دعاى خاصى را از حضرت پيامبر آموخته بود كه او را هميشه در غلاف شمشير خود نگاه مىداشت اما همان گونه كه از خود حضرت على به ما رسيده است اين دعاى مذكور شامل احكامى مربوط به ديه نجات دادن اسير مسلمان از دست دشمن و حرمت كشتن مسلمان به خاطر يك كافر و حدود شرعى مدينه كه مربوط به حرمين مىباشد و اطلاعاتى از اين قبيل بوده است .
مرزدار مكتب اهل بيت ( ع ) ( سيرى در احوال وافكار وآثار مرحوم علامه عسگرى ' ره '" ) ( فارسى ) " — صفحة 231
مساهمون: محمد باقر اديبى لاريجانى
ص٢٣١