امام خمينى رحمهالله در انديشه علّامه عسكرى
حضرت امام رحمهالله در قم يك جمع دوستانه داشتند ، متشكل از آقاى [ آيت اللّه ] سيد احمد لواسانى ( برادر بزرگتر [ آيت اللّه ] آقا سيد صادق ) و حاج سيد على تهجدى « 1 » ( برادر بزرگتر من ) و حاج شيخ محمّد على اديب تهرانى و ديگر افرادى كه نامشان را فراموش كردم ، روى اين حساب ، من از همان آغاز جوانى با حضرت امام رحمهالله آشنا بودم « 2 » .
من در ميان علماى شيعه كسى را به جامعيت حضرت امام رحمهالله سراغ ندارم ، ايشان علاوه بر آن تبحّر عمومى فقها ، يك محدّث موفّق هم بود و چنين جامعيّتى در فهم از حديث تأثير مىگذارد ، « چهل حديث » ايشان و يا « شرح حديث جنود عقل و جهل » و يا « شرح دعاى سحر » ايشان را نگاه كنيد تمامى اينها ، آيينه مهارت او در فهم حديثند .
امام در رجال و نقد رجال هم خيلى دقيق است ، مثلًا احمد بن محمد السيارى صاحب كتاب القرائات را كه ايرانى و كاتب آل طاهر بود ، در نهايت ضعف معرفى مىكند « 3 » . و كتب روايى حاجى نورى را غالبا فاقد اعتبار مىداند و در باره كتاب فصل الخطاب فى تحريف كتاب رب الارباب حاجى نورى مىفرمايد : « والعجب من معاصريه كيف ذهلوا و غفلوا حتى وقع ما وقع ممّا بكت عليه السماوات وكادت تدكدك على الأرض « 4 » ؛ و تعجب از هم عصران حاجى نورى است كه چگونه فراموش كردند و غافل شدند [ از رواياتى كه حاجى نورى در آن كتاب آورده بود ] تا اينكه واقع شد آنچه اتفاق افتاد كه آسمانها بر آن واقعه گريستند و نزديك بود كه آسمان به زمين بيافتد .
هامش
( 1 ) . البته ايشان از خانم اوّل پدر حضرت استاد است كه پس از وفات اين خانم پدر استاد با دختر آيت اللّه ميرزا محمّد تهرانى رحمهالله كه مادر استاد باشند ازدواج مىكنند .
( 2 ) . همان مأخذ .
( 3 ) . كتاب البيع ، ج 3 ، ص 18 .
( 4 ) . انور الهدايه ، ج 1 ، ص 244 - 245 ، مباحث ظن ، بخش حجيّت ظهور .