الارب ، دهخدا ) .
پشك
سداب و شراب صرف و پشك بز كرمست .
الابنيه ( بهم 296 ، زل 230 )
( به كسر و ضم اول ) پشك ، پشگل ، فضله گوسفند و بز و شتر و آهو و خر و اشتر و هم از گاو آنگاه كه سخت و مدور باشد ( دهخدا ) . و قولنج راستين پنج نوع است يكى آنكه ثفل در رودهها خشك گردد و بنادق شود برسان پشك اشتر و ديگر جانوران كه پشك ايشان را به تازى به عره گويند ( ذخيره خوارزمشاهى ، دهخدا ) . بضم اول و سكون ثانى سرگين آهو و گوسفند و بز و اشتر و امثال آن را گويند ( برهان ) .
پشيز
اسقنقور . . . پشيزهاى بوستش ان كى ماهى را برز بر بوذ وى را زير اندر بوذ .
الابنيه ( بهم 11 ، زل 11 )
بر وزن قفيز فلس ماهى
Escaille
، درم ماهى ، پولك ماهى ، ( دهخدا ) . فلس ماهى ( فرهنگ نفيسى ) . ناگفته نماند كه در برهان قاطع و حواشى آن به قلم شادروان دكتر معين ذكرى از اين واژه نشده است .
پليته ( - فتيله )
باذروج . . . آبش با سركه و كافور رعاف بازكيرذ . جون بليتهى اندر او نهند .
الابنيه ( بهم 50 ، زل 41 )
به فتح اول و فوقانى بر وزن خريطه ، پنبه يا لته تاب داده را گويند و معرب آن فتيله است خواه فتيلهء چراغ باشد و خواه فتيلهء داغ ( برهان ) . استاد معين در حواشى خود بر برهان قاطع ( ذيل مادهء فتيله ) به استناد به قول تقىزاده مىنويسد : فتيله ، به فتح اول و چهارم ( عربى ) - پليته . . .
اصلا آرامى و سريانى است .
پنبه
و اران بنبه كى اندر بندهاى قصب باشذ اگر اندر كوش شوذ مرد كر گردذ .
الابنيه ( بهم 252 ، زل 192 )
فشغه ، پنبهء اندرون نى و آن چيزى است چون پنبه كه در ميان نى است ( دهخدا ) .
پندام
آب . . . و كرنه كرم بوذ و نه سردمنش بشورذ و قى ارذ و ان اب را فاتر خوانند و ان اب كى نه فاتر بوذ و نه سرد شكم را پندام كنذ .
الابنيه ( بهم 309 ، زل 242 )
اين لغت در فرهنگها نيامده است . مرحوم بهمنيار در حواشى خود مىنويسد : اين كلمه مفهوم نشد ( بهمنيار ، 309 ) . در لغتنامهء دهخدا چنين آمده است : اين صورت در شعرى مغلوط از رودكى كه