مخصوص مجمع الجزاير هند شرقى است و پس از اشاره به اينكه كندى و محمد زكرياى رازى و ابن بيطار به - خواصى طبّى روغن كادى اشاره كرده - اند متذكر مىشود كه امروز استعمال اين روغن در شمال افريقا و مصر و شرق نزديك معمول نيست ( لوى ، م 244 ) .
كاسكينج
( K skinaj )
جفت آفريذ . . . اندر بسيار معاجين به كار شوذ خاصه اندر كاسكينج .
الابنيه ( بهم 99 ، زل 81 )
معرب كاسكينه كه در لغت بر وزن آبگينه و نام نوعى از مرغ سبز تاجدار است كه سبزك نيز ناميده مىشود و در طب نوعى از تركيبات افيونى است كه به - سبب سبزى رنگش كاسكينج ناميده شده است ( بهمنيار ، 99 ) . كاسكينج ، و اين معجون فارسى است نافع است جهت امراض بسيار خصوصا اطفال و صبيان كه ايشان را عارض شود ، صرع و لقوه و فالج و تشنج و جهت حفظ جنين در شكم و اصلاح زخم و درد رحم را بسيار مفيد است ( تحفه ، دهخدا ) . كاسكينج ، معجون فارسى است و صاحب اسرار - الطب گفته كه معنى آن كثير المنافع است و آن معجونى است نافع براى امراض كثيره و صفت آن در قراباذين ذكر يافت ( فهرست مخزن ، دهخدا ) .
كاسنى
( ر ك : هندبا )
كاشم
( K s ? em )
( لا )
Levisticum officinale
( فر )
Liveche
كاشم را بيخش و تخمش كرمست و خشك اندر درجهء سيم .
الابنيه ( بهم 267 ، زل 203 )
و اما آن چيزهاى گرم كه باد را بنشانند .
رازيانه و كاشم و زيره ( هدايه ، 382 ) .
انگدان سپيد است ، تخم او و بيخ او گرم است ( اغراض ، 594 ) . اسم فارسى است و به يونانى ليفسطيون و در ديلم ريزه كوهى نامند منبتش كوههاى بلند جنگلدار است . ساقش باريك شبيه به - ساق شبت و پرگره و برگش مانند اكليل الملك و از آن نرمتر و خوشبوى . . . تند طعم و با عطريت و بيخش شبيه بيخ انجدان و خوشبوى و مستعمل تخم و بيخ اوست ( تحفه ، 213 ) . نوعى از انگدان باشد و آن را انجدان رومى گويند ( برهان ، دهخدا ) . هو الزوفرا . . .
و اما النبات الذى يقال له الكاشم الرومى فهو الذى يقال له الكاشم الرومى فهو - الذى يسميه اليونانيون لسطيقون و يسمون بزره السساليوس ( شرح اسماء ، م 203 ) .
چنان كه در ذيل مادهء كرفس اشاره شد بذر كاشم را در مصر كرفس جبلى نامند .
كاشم لغتى است عربى و زوفرا مأخوذ از سريانى است ( مايرهوف ، م 203 ) .