دارد . و برخى از فقهاء آن را به « تمليك عين و منفعت تعريف كرده و تسليط بر تصرف » را ذكر ننمودهاند . چنان كه در تذكرة الفقهاء مىنويسد :
« الوصية تمليك عين أو منفعة بعد الموت تبرعا » بدان منظور كه وصايه از تعريف خارج گردد . توضيح آنكه تسليط مذكور در اصطلاح فقهاء وصايه ناميده مىشود و آن عبارت از تعيين وصى مىباشد « 1 » .
بالجمله شخص وصيتكننده را موصى مىگويند . و آنكه به موجب وصيت موصى براى تصرف در اموال و سرپرستى اطفال وى و مانند آنها تعيين مىشود وصى ناميده مىشود . و چيزى كه به موجب وصيت به كسى اختصاص يابد موصى به و خود آن شخص كه وصيت براى او شده است موصى له ناميده مىشود .
وقف
در لغت : به معنى حبس مىباشد « 2 » .
و در اصطلاح : تحبيس اصل و تسبيل ثمره و يا تحبيس اصل و اطلاق منفعت آن مىباشد . « الوقف تحبيس الاصل و تسبيل الثمرة » « 3 » .
و غرض از « تحبيس اصل » منع از تصرفات ناقله ( نظير بيع و هبه و صدقه ) در عين است . و مراد از « تسبيل ثمره » اباحهء منافع و فوائد و رها ساختن آنها براى موقوف عليه است . نام ديگر وقف « صدقهء جاريه » مىباشد « 4 » .
و در نظر ابو حنيفه تعريف وقف چنين است :
« الوقف حبس العين على ملك الواقف و التصدق بالمنفعة » يعنى وقف ابقاء و حبس عين بملك واقف و صدقه دادن منفعت آن است « 5 » .
وقف خاص
وقفى است كه اختصاص به افراد معينى بهطور تعاقب داشته باشد .
هامش
( 1 ) . تذكرة الفقهاء ج 2 كتاب وصايا ، حدائق الناضره ج 5 ، ص 535 .
( 2 ) . كشاف اصطلاحات الفنون ج 2 ، ص 1497 ، الهدايه ( شرح بداية المبتدى ) ج 3 ، ص 13 تعريفات جرجانى ، ص 226 .
( 3 ) . تذكرة الفقهاء ج 2 ، ص 426 ، رياض المسائل ج 2 كتاب وقوف ، المغنى ( ابن قدامه ) ج 6 ، ص 3 .
( 4 ) . حدائق الناضره ج 5 ، ص 460 .
( 5 ) . الهدايه ج مذكور ، ص مذكور ، تعريفات جرجانى ، ص مذكور ، الاختيار لتعليل المختار ج 3 ، ص 40 .