در اصطلاح اصوليين مشهورترين تعريفى كه از قديم الايام براى مطلق شده اين است كه « المطلق ما دل على شايع فى جنسه » ، يعنى مطلق عبارت است از :
چنان لفظى كه دلالت مىكند بر معنايى كه اين صفت را داراست ، شايع است و توسعه دارد در جنس خودش ، يعن قابل صدق است بر افراد كثيرهاى از افراد خودش مانند كلمهء رجل مطلق است و در محدوده افراد رجل اطلاق دارد و قابل انطباق بر هر فرد از افراد رجل هست .
مطلق الوجود طبيعت
اعم است از صرف الوجود طبيعت يعنى بر وجود اول طبيعت صدق مىكند و بر وجود دوم و دهم و هزارم و ميليونم هم صادق است . چون تمام اينها وجودات طبيعت است يعنى طبيعت وجودىاش به وجود اينها در خارج بستگى دارد .
معانى شرعيه
معانى شرعيه ، يك سلسله معانى حادثه و جديده هستند كه عربهاى دوران جاهليت و قبل از اسلام ، هيچگونه انس و آشنايى با اين معانى نداشتند بلكه اين الفاظ بعد از اسلام ، از معانى لغويه به سوى اين معانى منتقل شده است مثل ، زكات ، صلاة ، صوم . . .
مغيا
عبارت است از جمله يا كلمهاى كه قبل از « الى » و « حتى » ذكر شده .