مخالف اقتصادى و سياسى و اجتماعى نيز خود را رو به رو مىبيند ، و آنچه بر وى واجب است ايستادن در مقابل آنها و خوددارى از گردن نهادن به فرمان آنها است ، مگر اين كه خود را در مقابل يكى از دو گزينه مشاهده كند : يا شكست و يا چالش و دست يافتن به پيروزى ؛ آيا چگونه بايد در مسير گزينه چالش پيشروى كند ؟
پيروزى در اين راه به اندازه استقرار و رسوخ يكتاشناسى خدا در نفس او وابسته است ، و اين بدان صورت تأمين مىشود كه خدا را ، پيش از آن كه به زبان بزرگ خواند و تكبير گويد ، در جان و عقل خويش به تعظيم و تكريم او بپردازد ، و چون چنين شود ، هر چيز جز خدا كوچك مىشود و همه بتهاى زندگى فرو مىريزد . و راز پيروزى مؤمنان بر سختيها و چالشها و فشارها و نيروهاى مخالف همين امر است ، و همين صفت اصيل را در ايشان امام امير المؤمنين ( ع ) بدين گونه توصيف كرده است : « آفريدگار در انديشه آنان بزرگ بود ، پس هر چه جز او است در ديدههاشان خرد مىنمود » ، « 16 » و بر ما واجب است كه معنى تكبير را در زندگى فردى و اجتماعى و سياسى در پرتو همين روشنى فهم كنيم .
اين حقيقت در عقل و دريافت آدمى از راه رسيدن به شناخت سالم درباره خدا و اين كه او بزرگ و متعالى و برتر از آن است كه توصيف شود ، يا كلمات و تصورات بشرى بتواند از ذات او حكايت كند ، ژرفا پيدا مىكند ، و به همين سبب در معنى « اللَّه اكبر » از امامان راهنما - عليهم السلام - چنين آمده كه او بزرگتر از آن است كه توصيف شود ، « 17 » و در روايتى كه پس از اين نقل مىشود ، نورى از انوار عظمت خداى عزّ و جلّ تجلّى پيدا مىكند : امام صادق ( ع ) از جدّش مصطفى - صلّى اللَّه عليه و آله - روايت كرده است كه گفت : « و همه چيزها در عرش همچون حلقهاى در يك فلات است ؛ و يكى از فرشتگان خدا نام « خرقاييل » دارد و او را هجده هزار بال است ، و فاصله هر دو بال پانصد سال ، و بر خاطر اين فرشته
هامش
( 16 ) - نهج البلاغة ، خ 193 ، ص 303 .
( 17 ) - الميزان ، ج 20 ، ص 80 .