خويش را وسيلهاى براى تكبير احدى جز خدا همچون حكومتهاى ستمگر يا شخص خود و خويشان و طايفهاش ، قرار ندهد ، و از گونه آن دسته از عالمان دينى نباشد كه دين را وسيلهاى براى مصالح خويش و بزرگ نشان دادن خود در اجتماع قرار مىدهند .
دوم : پاك كردن جامه .
وَ ثِيابَكَ فَطَهِّرْ
- و جامه خودت را پاك و پاكيزه كن . » / 67 به نظر مىرسد كه ثياب همه آنچه را كه به ظاهر شخصيت آدمى مربوط مىشود ، در بر مىگيرد ، كه بعضى از مصاديق آن را مفسران نقل كردهاند ، از جمله :
1 - لباس ، كه بر دعوتگر مكتبى واجب است كه به خوبى و پاكيزگى آن در جوّ حادّ مكتبى توجه داشته باشد ، و اين درست نيست كه به بهانه درگير بودن در مبارزه اجتماعى از توجه به ظاهر خود غافل بماند ، و بايد اين را بداند كه كردار و رفتار و وضع ظاهرى او همه در نزد بعضى از مردم مقياس و دليلى بر شخصيت و در نتيجه بر رسالت او محسوب مىشود .
تطهير لباس به معنى پاك كردن آن از نجاست و مراعات قواعد كلى بهداشتى است ؛ و در رواياتى مقصود از تطهير كوتاه كردن لباس است تا چنان نباشد كه بر زمين كشيده شود و ناپاكيهاى زمينى آن را آلوده سازد . امام على ( ع ) گفته است كه : « جامهات را بالا نگاه دار و آن را بر زمين مكش » . « 20 » از طاووس نقل شده است كه : و جامهات را كوتاه كن ؛ و زجّاج گفته است : بدان سبب كه كوتاه كردن جامه نجاست را از آن دور نگاه مىدارد ، چه اگر بر زمين كشيده شود ، بيم آن است كه چيزى به آن برخورد كند و سبب نجس شدن آن شود . « 21 » پس منظور آن است كه جامه بر زمين كشيده نشود ، نه اين كه همچون بعضى از كسان آن را چندان كوتاه كنند كه به سر زانو برسد ! و قولى در تطهير ثياب آن است كه جامه را
هامش
( 20 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 453 .
( 21 ) - مجمع البيان ، ج 10 ، ص 385 .