دعايى از صحيفه
در صحيفهء سجّاديه آمده است :
الْحَمْدُللَّهِ الّذي خَلَقَ الْلَيْلَ وَالنَّهارَ بِقُوَّتِهِ ، وَ مَيَّزَ بَيْنَهُما بِقُدْرَتِهِ ، فَخَلَقَ لَهُمُ اللَّيْلَ لِيَسْكُنُوا فِيهِ مِنْ حَرَكات التَّعَبِ وَنَهَضاتِ النَّصَبِ ، وَ جَعَلَهُ لِباساً لِيَلْبِسُوا مِنْ راحَتِهِ وَ مَنامِهِ فَيَكُونَ ذلِكَ لَهُمْ جَمامَاً " وَ قُوَّةً ، وَ لِيَنالُوا بِهِ لَذَّةً وَ شَهْوَةً ؛ « 1 »
ستايش مخصوص خداست كه شب و روز را با قوّت خود آفريد ، و با قدرت خويش ميان آنها تميز داد ، قوّه با قدرت چه فرقى دارد ؟ قوه آن كمال و توانى است ، كه از كسى صادر بشود ، امّا قدرت توانى است كه با آن تقدير مىكند و اندازه مىگيرد .
سپس مىفرمايد : شب را آفريد تا آن كس كه در روز فعاليت نموده و فكر كرده است از حركت ساكن شود و آرامش پيدا كند ، خداوند شب را پوششى قرار داد كه همه را فرا گرفته ، تا استراحت كنند و آسايش و نيروى خاصى برايشان به دست آيد .
يكى از اطبا مىگفت : در مقالهاى ديدهام كه خواب شب هيچ بدلى ندارد ، و خواب روز نه تنها نياز بدن را تأمين نمىكند بلكه ضرر نيز دارد . پس اگر انسان شب را بخوابد و كاملًا استراحت كند ، اعصابش آرامش پيدا كرده و مىتواند سحرگاه بيدار شود ، و با خدا راز و نياز كند كه چه آرامشى آورده و چه احساس طمأنينهاى در انسان پديدار مىكند .
بر عكس قول صوفيّه كه مىگويند : هر چه مىتوانى خود را رنج ده كه اگر رنج دادى ترقّى مىكنى ، شنيدم دربارهء شخصى كه پيش از اين نزد من اعتبار
هامش
( 1 ) . دعاى 6 . .