را به سعادت و بهشت مىرسانم و اگر از تو روى برتابند و تو از آنها روى گردانى ، آنها را به خشم و عذاب خود گرفتار مىكنم . « 1 »
دعايى از امام زمان عليه السلام
در مفاتيح الجنان در دعاهاى ماه رجب نقل مىكند كه اين دعا از ناحيهء مقدّسهء حضرت ولى عصر عليه السلام به وسيلهء يكى از نوّاب اربعهء آن حضرت ( شيخ كبير ، محمد بن عثمان ، نايب دوم ) صادر شد . اين دعا عجايبى دارد ، و مستحب است انسان آن را در روزهاى ماه رجب بخواند ، عرض مىكند :
اللَّهُمَّ ، إِنِّي أَسْأَلُكَ بِمعاني جَميعِ ما يَدْعُوكَ بِهِ وُلاةُ أَمْرِكَ ؛
خدايا ! من تو را مىخوانم به آن معانى كه اولياى تو ، تو را آن گونه مىخوانند ، خدايا سرّ نهايى تو پيش آنها است .
سپس حضرت عرض مىكند :
لا فَرقَ بَيْنَكَ وَبَيْنَها إِلّا أنَّهُمْ عِبادُكَ وَخَلْقُكَ ، فَتْقُها وَرَتْقُها بِيَدِكَ ؛
خدايا ! بين اين ذوات و تو فرقى نيست ، مگر اين كه آنها ممكن الوجود و تو واجب الوجودى ، هر كمال در تو از خودت مىباشد ، ولى كمالات ائمه ، همه را تو دادى ، رتقشان و فتقشان ، يعنى گشايش و بستگى و همهء كارهايشان در دست توست ، اينها از خودشان اختيارى ندارند ، اما آن چنان به ايشان عنايت فرمودهاى كه گويا فرقى ميان تو و آنان نيست .
پس موجودى مىتواند باشد كه خير محض بوده و هيچ شرّى در اطرافش نباشد ، مانند ذوات مقدس ائمهء اطهار عليهم السلام كه امام عصر عليه السلام خدا را به مقامات آنها سوگند مىدهد .
ب ) قسم دوم : عبارت است از آن كه خيرش زياد و شرّش كم باشد ، مانند بسيارى از پديدهها ؛ هر پديدهاى در عالم خيرش زياد بوده شر نيز دارد ،
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، ص 15 ( كتاب عقل و جهل ) . .