شرح
بيانگر آن است كه لصّ محارب و غيرمحارب دارد ؛ و حكم را بر لصّ محارب مترتب مىكند ؟ يا مىخواهد بگويد : لصّ يك قسم بيشتر نيست و آن هم لصّ محارب است ؟ از اين روايت به خوبى معلوم نمىشود كدام اراده شده است ؛ ولى روايت ديگرى هست كه تا حدّى مطلب را روشن مىكند :
وفي ( المجالس والأخبار ) عن الحسين بن إبراهيم القزويني ، عن محمّد بن وهبان ، عن علي بن حبشي ، عن العبّاس بن محمّد بن الحسين ، عن أبيه ، عن صفوان بن يحيى ، عن الحسين بن أبي عقدر ( غندر ) ، عن أبي أيّوب ، قال :
سمعت أبا عبداللَّه عليه السلام يقول : من دخل على مؤمن داره محارباً له فدمه مباح في تلك الحال للمؤمن وهو في عنقي . « 1 »
فقه الحديث : اين روايت سند خوبى ندارد . ابو ايّوب مىگويد : از امام صادق عليه السلام شنيدم فرمود : كسى كه به خانهى مؤمنى با حالت محاربه وارد شود ، ريختن خونش در آن حال براى مؤمن حلال است و من به گردن مىگيرم .
از جملهى « دخل داره محارباً » استفاده مىشود ، سارق براى بردن مال مردم به دو صورت مىتواند وارد خانه شود ؛ به صورت محارب و غيرمحارب ؛ يعنى روايت با معناى لغوى لصّ مطابقت دارد .
با اين روايت ، از روايت حلبى رفع ابهام مىشود و معلوم مىگردد در عبارت : « إذا دخل عليك اللصّ المحارب » ، « المحارب » قيد توضيحى نيست ؛ بلكه احترازى است . از كلمهى « عليك » كه مفيد ضرر است مىفهميم ورود اين فرد به خانهى مؤمن غيرمشروع است و به كمك روايت ابى ايّوب مىفهميم داخل غيرمجاز به دو نوع محارب و غيرمحارب تقسيم مىشود .
تذكّر : سخن ما در حدّ لصّ نيست ؛ زيرا ، اگر لصّ محارب باشد موضوع حدود اربعه است ، حال به نحو تخيير يا به نحو ترتيب ؛ و اگر محارب نيست اين حدود در موردش
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 543 ، باب 7 از ابواب حدّ محارب ، ح 3 .