[ اثبات المحاربة بالإقرار وشهادة عدلين ]
[ مسألة 4 - يثبت المحاربة بالإقرار مرّةً ، والأحوط مرّتين وبشهادة عدلين .
ولا تقبل شهادة النساء منفردات ولا منضّمات . ولا تقبل شهادة اللصوص والمحاربين بعضهم على بعض . ولا شهادة المأخوذ منهم بعضهم لبعض بأن قالوا جميعاً : تعرّضوا لنا وأخذوا منّا وأمّا لو شهد بعضهم لبعض وقال : عرّضوا لنا وأخذوا من هؤلاء لا منّا ، قبل على الأشبه . ]
شرح
ثبوت محاربه به اقرار و شهادت
محاربه به يكبار اقرار از محارب ثابت مىشود ؛ و احتياط در دو اقرار است ؛ و همينطور به شهادت دو مرد عادل ثابت مىشود . شهادت زنان همراه با شهادت مردان يا به تنهايى پذيرفته نيست . شهادت دزدها و محاربين بر يكديگر قبول نمىشود . شهادت كسانى كه مالشان را بردهاند در حقّ يكديگر مانند اين كه بگويند : فلان گروه متعرّض ما شدند و اموالمان را بردند ، مقبول نيست . امّا اگر بعضى از افراد به نفع بعض ديگر شهادت دهند ، مانند اين كه بگويند : متعرّض ما شدند و اموال آنان را گرفتند ، كارى به اموال ما نداشتند ؛ پذيرش اين شهادت به قواعد شبيهتر است .ثبوت محاربه به اقرار
اگر محارب براى تخفيف گناهانش در آخرت نزد حاكم آمد و اقرار كرد ، بدون اشكال با اقرار محاربه ثابت مىگردد ؛ ليكن سخن در اين است كه آيا يك اقرار كافى است يا بايد دو مرتبه اقرار كند ؟ مقتضاى عموم « إقرار العقلاء على أنفسهم جايز » « 1 » كفايت يك اقرار است ؛ ليكن فقهاى بزرگ مانند سلّار رحمه الله در مراسم « 2 » و علّامه رحمه الله در كتاب مختلف « 3 » فرمودهاند : هر عنوانىهامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 16 ، ص 111 ، باب 3 ، كتاب الاقرار ، ح 2 .
( 2 ) . مراسم الامامى ، ص 261 .
( 3 ) . المختلف ، ج 9 ، ص 224 ، مسأله 80 .