شرح
فقه الحديث : اين حديث مردّد بين صحيحه و حسنه است ؛ زيرا ، در سند ابراهيم بن هاشم قرار دارد . امام صادق عليه السلام فرمود : اگر زن و مردِ غايب ، زنا كنند ، رجم نمىشوند ؛ مگر اينكه زن همراه زوجش ، و شوهر با زنش باشد .
در اين روايت ، « معيّت » ملاك قرار گرفته است ؛ امّا معناى عرفىاش مراد است . لازم نيست انسان ، داخل شهر و يا نزديكىهاى آن به هركجا كه مىرود ، زوجهاش نيز همراهش باشد ؛ بلكه معناى آن اين است كه زنش در اختيارش باشد و تمكّن از مجامعت با او داشته باشد . بنابراين ، با روايتهاى گذشته و عناوين سابق ، تنافى ندارد .
نكتهاى كه از اين روايت مىفهميم ، آن است كه اگر زن همراه مرد باشد ، مستثناى از مغيب و مغيبهاى است كه رجم ندارد . وقتى به عرف مراجعه مىكنيم ، عرف مىفهمد غيبت موضوعيّت ندارد ، بلكه ملاك معيّت است ، وجوداً و عدماً ؛ يعنى اگر زن همراه مرد باشد ، احصان محقّق مىشود ؛ و اگر در اختيارش نباشد ، احصان منتفى است .
عنوان چهارم : اقامت در يك محل
دو روايت اين عنوان را دارد ، و هر دو مفصّل است ؛ ليكن ما به قسمتى كه مورد نياز است ، اشاره مىكنيم :
1 - محمّد بن يعقوب ، عن عليّ بن إبراهيم ، عن أبيه ، عن ابن محبوب ، عن عليّ بن أبي حمزة ، عن أبي بصير ، عن عمران بن ميثم ، أو صالح بن ميثم ، عن أبيه ، قال : أتت امرأة مجحّ أمير المؤمنين عليه السلام ، فقالت : يا أمير المؤمنين إنّي زنيت فطهّرني طهّرك اللَّه . . . .
فقال لها : وذات بعل أنت إذ فعلت ما فعلت ، أم غير ذلك ؟ قالت : بل ذات بعل ، فقال لها : أفحاضراً كان بعلك إذ فعلت ما فعلت ، أم غائباً كان عنك ؟ قالت : بل حاضراً . . . . « 1 »
فقه الحديث : در اين روايتِ مفصَّل ، زنى خدمت اميرمؤمنان عليه السلام رسيده ، از آن حضرت
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 18 ، ص 377 ، باب 16 از ابواب حدّ الزنا ، ح 1 .