نمىرسد ، مخصوصا با توجه به اين امر كه در ميان / 179 مردم كسانى هستند كه در حرفهء پرسش كردن زبردستى خاص دارند ، و تازه از اين پرسش و پاسخها جز جدل ميانتهى نتيجهاى به دست نمىآيد ، و آنچه مسئوليت مؤمن رسالتى است ابلاغ رسالت خدا به مردم با امانت و آشكارى است .
«
وَ إِنَّما أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ
- و من بيمدهندهاى آشكارم . » خاتمهء آيه ما را به دو حقيقت دربارهء روشنى راه دعوت صحيح و سالم به خدا هدايت مىكند :
اوّل : اين كه بر فرد مكتبى واجب است كه بنا بر آنچه مكتبش براى او ترسيم كرده است و هدفهاى او را در زندگى تعيين مىكند ، پيش برود ، بدون آن كه توجه فراوان به انگيزشهاى ديگران از دشمنان و رقيبان و نادانان از راه گرفتن اشكال و طرح پرسش و ملاحظات بىمعنى داشته باشد ، چه اگر چنين كند هرگز به هدفهاى خود نخواهد رسيد .
دوم : تواضع نسبت به حق در دعوت مسألهاى مهمّ است ، پس اگر از او دربارهء چيزى سؤال شود كه پاسخ آن را نمىداند ، واجب است بگويد كه نمىدانم و گرنه ، چنان كه امام على عليه السلام گفته است ، پس اين عيب نيست كه آدمى به نادانى خود در موضوعى اعتراف كند ، بلكه عيب بزرگ كه چيزى بگويد كه از آن علمى ندارد . آقاى بشريت با عظمتى كه دارد ، در جواب كسى كه از او از ساعتى پرسش كرده كه علمى دربارهء آن ندارد ، گفته است كه از ميعاد آن آگاهى ندارد :
«
إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ
» و انّما براى حصر و انحصار - مثلا - دانشى به فردى است ، و كسى جز خدا از زمان وعدهء او خبرى ندارد ، و قرآن تنها به اين پاسخ بسنده نمىكند ، بلكه كافران را در برابر آثار هولناك آن در آن هنگام كه اجلشان فرا مىرسد قرار مىدهد و چهرههاشان درهم مىرود و زشت مىشود ، و تا حدّ يقين علم پيدا مىكنند كه آخرت حق است و رسول اللَّه - صلّى اللَّه عليه و آله - راست گفته است ، و در روزى كه ايمان آوردن كسانى كه پيش از آن به اين روز ايمان نياورده بودند سودى نخواهد داشت ، شاهد وقوع آن خواهند بود .