كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ ( 58 )
، گويى كه آن كنيزكان [ بسپيدى ] مرواريداند و [ بروشنايى ] ياقوت .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 59 )
.
هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلَّا الْإِحْسانُ ( 60 )
، هست پاداش نيكويى مگر هم نيكويى . . ؟ .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 61 )
.
وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ ( 62 )
. و جز از آن دو بهشت دو بهشت ديگرند .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 63 )
مُدْهامَّتانِ ( 64 )
دو بهشت سخت ژرف رنگ و سيراب رنگ .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 65 )
.
فِيهِما عَيْنانِ نَضَّاخَتانِ ( 66 )
، در آن دو چشمهاند كه آب از بوم بهشت برمىاندازند و برميجوشند .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 67 )
.
فِيهِما فاكِهَةٌ وَ نَخْلٌ وَ رُمَّانٌ ( 68 )
، در آن دو بهشت ميوههاست و خرما - ستان و انار .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 69 )
.
فِيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ ( 70 )
، در آن بهشتها كنيزكاناند نيكان در آفرينش و در خوى ، نيكواناند در چهره و در روى .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 71 )
.
حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِي الْخِيامِ ( 72 )
، سياه چشماناند از چشمها بيگانگان نگه داشته و در خيمها بداشته .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 73 )
.
لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ ( 74 )
خالى نديد ايشان را پيش از خداوندان ايشان هيچ كس نه مردم نه پرى .
فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 75 )
.