نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ
ما دست گيران و يارى دهان شماايم ،
فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ
در زندگانى اين جهان و در ان جهان ،
وَ لَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ
و شما راست در بهشت هر چه دلهاى شما خواهد ،
وَ لَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ ( 31 )
و شما راست در آن هر چه شما را آرزو خواهد .
نُزُلًا مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ ( 32 )
پيش آوردهايست از آمرزگارى مهربان .
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا
كيست نيكوتر سخن ،
مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ
از آن كس كه با خداى ميخواند .
وَ عَمِلَ صالِحاً
و كار نيك مىكند ،
وَ قالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 33 )
و ميگويد كه من از گردن نهادگانم .
وَ لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لَا السَّيِّئَةُ
هرگز يكسان نبود نيكويى و بدى ،
ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ
جفا و سفه باز زن بپاسخ دادن و پاداش كردن هر چه آن نيكوتر ،
فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ
كه آن كس كه ميان تو و ميان او دشمنى است ،
كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ ( 34 )
گويى كه دوستى است يارى بدل نزديك .
وَ ما يُلَقَّاها
و در دل و در دهن ندهند اين خصلت و اين حسنة و اين عادت و خوى نيكو را ،
إِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوا
مگر شكيبايان را ،
وَ ما يُلَقَّاها
و در دل ندهند آن را ،
إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ ( 35 )
مگر كسى با بهرهاى نيكو از ايمان و از بهشت .
وَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطانِ نَزْغٌ
و هر گاه كه به تو رسد از ديو گردن گشتنى و بسر برداشتنى و در خشم كردنى و وسوسه افكندنى « 1 » ،
فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ
فرياد خواه باللّه ،
إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ ( 36 )
كه او شنواست و دانا .
النوبة الثانية
قوله :
وَ قَيَّضْنا لَهُمْ قُرَناءَ
اى - الزمنا و سبّبنا لهم من حيث لا يحتسبون ، كقوله :
نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطاناً
. يقال : هذا قيضه ، اى - مثله . و قيل معناه : بدّلنا لهم شياطين بدل هدى اللَّه و الطاقه . و القيض - البدل ، و منه قولهم : قايضت فلانا بكذا اذا بادلته . و قيل :
هذا التقييض هو احواجه بعضهم الى بعض كالمرأة الى الرجل و الرجل الى المرأة و الغنى
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : اوكندنى .