بنى عبد المطلب را در شعر آن قوت و قدرت هست كه ديگران را نيست ، و رسول خدا خاموش همى بود تا سخن به آخر راند . آن گه فرمود : يا با الوليد همى بگفتى و از گفت خود فارغ شدى ؟ گفت : نعم فارغ شدم حضرت مصطفى عليه الصلاة و السلام گفت اكنون از من بشنو تا من نيز خواندنى برخوانم ، در گرفت گفت :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، حم ، تَنْزِيلٌ مِنَ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْآناً عَرَبِيًّا . .
تا آخر اين آيت برخواند كه
فَإِنْ أَعْرَضُوا فَقُلْ أَنْذَرْتُكُمْ صاعِقَةً مِثْلَ صاعِقَةِ عادٍ وَ ثَمُودَ
و گفتهاند ، تا آيت سجده بر خواند و رسول عليه السلام سجود تلاوة كرد ، و عتبه در شنيدن كلام حضرت خداوند جل جلاله چنان مبهوت و مدهوش گشت كه جاى سخن در وى نماند و به آخر دست بر دهن رسول نهاد و گفت : به حق رحم كه نيز نخوانى كه طاقتم برسيد و درين سخن سرگردان و حيران شدم . برخاست و چون متحيّرى بخانهء خود باز شد و بانجمن قريش كه در انتظار وى بودند بازنگشت . بو جهل گفت : اى معشر قريش عتبه بر ما بازنگشت ترسم كه صابى شد و در طعام محمدش رغبت افتاد ، همه برخاستند و بخانهء عتبه شدند بو جهل او را گفت : ترانه بران صفت مىبينيم كه برفتى ، همانا كه بطعام محمد رغبت كردى و به او ميل دارى ، اگر ترا حاجت است تا ترا چندان مال دهيم كه از طعام محمد بىنياز شوى . عتبه از ان سخن در خشم شد و سوگند ياد كرد كه هرگز با محمد سخن نگويد ، آن گه گفت : من سخن خويش با محمد بگفتم و او بجواب من سورتى بر خواند ، و اللَّه كه هرگز مانند آن سخن نشنيدم ! نه شعر بود و نه سحر و نه كهانت ، كار بجايى رسيد كه دست بر دهن وى نهادم و او را سوگند دادم كه بس كند خواندن آن كه حيران شده بودم و دلم زير زبر گشته . اكنون ميگويم شما را اگر فرمان من بريد : راى من آنست كه اين مرد را فرو گذاريد با دين خويش و تعرّض او نرسانيد و بر عداوت او نكوشيد كه آن سخن كه من از وى شنيدم ناچار آن را عاقبتى است و در ان بستهكارى و چيزى ، او را بعرب باز گذاريد ، اگر عرب به دو دست يابند خود شغل شما كفايت كردند و اگر او بر عرب دست يابد ملك او ملك شماست عزّ او عزّ شما . بو جهل گفت : چنان مىدانم كه سحر او در تو اثر كرده و ترا از حال خود بگردانيده . عتبه گفت راى من اينست ، شما هر چه خواهيد ميكنيد .