مىفرستد آن ديگر كس را كه هنگام مرگ او در نرسيد انيز ،
إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
تا بهنگامى نام زده كرده مرگ او را ،
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 42 )
درين آفرينش خواب [ نه مرگ صرف و نه زندگانى صرف ] نشانهاست صراح ايشان را كه در انديشند .
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ
فرود از اللَّه شفيعان ميگيرند [ شفيع ميخوانند و ميپرستند ] ،
قُلْ أَ وَ لَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ ( 43 )
گوى باش و اگر بر هيچ كار پادشاه نباشند و هيچيز در نيابند [ شفاعت را شايند و خداى را سزند ] ؟
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً
گوى شفاعت خدايراست بهمگى [ شفيع بفرمان اوست و شفاعت بدستورى اوست ] ،
لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
پادشاهى آسمان و زمين او راست ،
ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ( 44 )
پس آن گه شما را وا او برند .
وَ إِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ
و آن گه كه اللَّه را نام برند بيكتايى ،
اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ
بر مد دلهاى ايشان كه به نميگروند برستاخيز ،
وَ إِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ
و چون پيش ايشان معبودان ديگر را ياد كنند ؛
إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ( 45 )
ايشان تازه روى ورا مشكين مىباشند .
قُلِ اللَّهُمَّ فاطِرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
گوى خدايا كردگار آسمان و زمين ،
عالِمَ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ
داناى نهان و آشكارا ،
أَنْتَ تَحْكُمُ بَيْنَ عِبادِكَ
تو آنى كه داورى برى ميان بندگان خويش ،
فِي ما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( 46 )
در آنچه ايشان در ان بودند خلاف رفتند و خلاف گفتند .
وَ لَوْ أَنَّ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا ما فِي الْأَرْضِ جَمِيعاً
و اگر ايشان را بودى كه كافر شدند هر چه در زمين چيزست
وَ مِثْلَهُ مَعَهُ
و هم چندان ديگر با آن ،
لَافْتَدَوْا بِهِ
خويشتن را باز خريدندى ،
مِنْ سُوءِ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ
از بد عذاب آن روز رستاخيز ،
وَ بَدا لَهُمْ مِنَ اللَّهِ
و با ديد آيد ايشان را از اللَّه ،
ما لَمْ يَكُونُوا يَحْتَسِبُونَ ( 47 )
كارى و چيزى كه هرگز در پندارهء ايشان نبود .