با ايشان از فرزندان و بردگان ،
رَحْمَةً مِنَّا
بخشايشى از ما ،
وَ ذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ ( 43 )
و يادگارى زيركان اين امّت را
وَ خُذْ بِيَدِكَ ضِغْثاً
و گفتيم بدست خويش دستهء خاشه « 1 » گير ،
فَاضْرِبْ بِهِ
و آن زن را بزن به آن ،
وَ لا تَحْنَثْ
و سوگند خويش تباه و دروغ مكن و مشكن ،
إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً
ما او را شكيبا يافتيم ،
نِعْمَ الْعَبْدُ
نيك بندهاى كه ايوب است ،
إِنَّهُ أَوَّابٌ ( 44 )
همواره سر و كار او و بازگشت او با من بود .
وَ اذْكُرْ عِبادَنا إِبْراهِيمَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ
ياد كن رهيكان ما را ابراهيم و اسحاق و يعقوب ،
أُولِي الْأَيْدِي وَ الْأَبْصارِ ( 45 )
كسان با دستگاهها و با باريك بينى و باريك دانيها .
إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ
ما ايشان را صافى كرديم و برگزيده صافى كردنى و برگزيدنى چون ،
ذِكْرَى الدَّارِ ( 46 )
كه تا گيتى بود ازيشان آواى نيكو بود .
وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ ( 47 )
و ايشان بنزديك ما از گزيدگان بهيناناند .
وَ اذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ ذَا الْكِفْلِ
ياد كن اسماعيل و يسع و ذو الكفل را ،
وَ كُلٌّ مِنَ الْأَخْيارِ ( 48 )
و همه از بهينان بودند .
هذا ذِكْرٌ
ياد كرد ازيشان اينست و سخن در ايشان چنين ،
وَ إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَآبٍ ( 49 )
و پرهيزگاران را نيكويى بازگشتن گاه است .
جَنَّاتِ عَدْنٍ
بهشتهاى هميشهاى ،
مُفَتَّحَةً لَهُمُ الْأَبْوابُ ( 50 )
درها باز گشاده ايشان را .
مُتَّكِئِينَ فِيها
آرميدگان بى بيم در آن سراى ،
يَدْعُونَ فِيها
مىفرا خواهند آنجا ،
بِفاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَ شَرابٍ ( 51 )
ميوههاى فراوان و شرابهاى فراوان .
هامش
( 1 ) - خاشه : خس و خاشاك و ريزههاى چوب و سرگين و امثال آن را گويند كه همه بهم آميخته باشد ( برهان قاطع )