وَ لَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمانَ
بيازموديم سليمان را ،
وَ أَلْقَيْنا عَلى كُرْسِيِّهِ جَسَداً
و بر كرسى او كالبدى افكنديم « 1 » ،
ثُمَّ أَنابَ ( 34 )
آن گه سليمان با ما گشت .
قالَ رَبِّ اغْفِرْ لِي
گفت خداوند من بيامرز مرا ،
وَ هَبْ لِي مُلْكاً
و مرا پادشاهيى بخس ،
لا يَنْبَغِي لِأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي
كه نسزد كسى را از پس من ،
إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ( 35 )
كه تو خداوند فراخ بخشى .
فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ
نرم كرديم او را باد ،
تَجْرِي بِأَمْرِهِ
تا مىرود بفرمان او ،
رُخاءً
آهسته نرم به اندازه ،
حَيْثُ أَصابَ ( 36 )
هر جا كه او خواهد و آهنگ دارد .
وَ الشَّياطِينَ
و فرمان بردار كرديم او را ديوان ،
كُلَّ بَنَّاءٍ وَ غَوَّاصٍ ( 37 )
ازين هر داورانى و گوهر جويى .
وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ ( 38 )
و ديگران در بندها استوار كرده .
هذا عَطاؤُنا
[ گفتيم او را كه ] اين [ پادشاهى تو ] بخشيدهء ماست به تو ،
فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 39 )
ببخش يا نگاه دار بىشمارى با تو .
وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى
و او را بنزديك ما نزديكى است فردا ،
وَ حُسْنَ مَآبٍ ( 40 )
و نيكويى بازگشتنگاه .
وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ
ياد كن قوم خويش را قصّهء بندهء ما ايوب ،
إِذْ نادى رَبَّهُ
آن گه كه بآواز خواند خداوند خويش را ،
أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ ( 41 )
كه ديو به من رنجورى و عذاب رسانيد .
ارْكُضْ بِرِجْلِكَ
[ جبرئيل او را گفت : ] پاى بر زمين زن ،
هذا مُغْتَسَلٌ
اين يك آب خويشتن شوى تو است ،
بارِدٌ وَ شَرابٌ ( 42 )
و اين ديگر آشامهء « 2 » تو است آبى سرد .
وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ
بخشيديم او را كسان او ،
وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ
و هم چندان
هامش
( 1 ) - نسخه الف : اوكنديم .
( 2 ) - نسخهء الف : آشمه .