4 - النوبة الاولى
( 37 / 182 - 139 )
قوله تعالى :
وَ إِنَّ يُونُسَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ ( 139 )
يونس از فرستادگان ما بود .
إِذْ أَبَقَ إِلَى الْفُلْكِ الْمَشْحُونِ ( 140 )
آن گه كه با كشتى گران بار گريخت .
فَساهَمَ
تير انداخت و قرعهاى زد ،
فَكانَ مِنَ الْمُدْحَضِينَ ( 141 )
و هر بار به روى افتاد .
فَالْتَقَمَهُ الْحُوتُ
ماهى فرو برد او را ،
وَ هُوَ مُلِيمٌ ( 143 )
و گناه او را بود و خويشتن را بجاى سرزنش آورد .
فَلَوْ لا أَنَّهُ كانَ مِنَ الْمُسَبِّحِينَ ( 143 )
اگر نه آن بودى كه او در روزگار گذشته از ستايندگان بود و پرستگاران .
لَلَبِثَ فِي بَطْنِهِ
مىبودى در شكم آن ماهى ،
إِلى يَوْمِ يُبْعَثُونَ ( 144 )
تا آن روز كه خلق را برانگيختندى .
فَنَبَذْناهُ بِالْعَراءِ
او را با هامون انداختيم ،
وَ هُوَ سَقِيمٌ ( 145 )
و او بيمار .
وَ أَنْبَتْنا عَلَيْهِ
و بر رويانيديم برو ،
شَجَرَةً مِنْ يَقْطِينٍ ( 146 )
درختى گسترانيده بىساق .
وَ أَرْسَلْناهُ
و فرستاديم او را ،
إِلى مِائَةِ أَلْفٍ أَوْ يَزِيدُونَ ( 147 )
به صد هزار مردم و بيش از آن .
فَآمَنُوا
بگرويدند ،
فَمَتَّعْناهُمْ إِلى حِينٍ ( 148 )
و ايشان را برخوردارى و زندگانى داديم درين جهان تا آن گه كه اجلها در رسيد .
فَاسْتَفْتِهِمْ
بپرس از ايشان ،
أَ لِرَبِّكَ الْبَناتُ وَ لَهُمُ الْبَنُونَ ( 149 )
باش خداوند ترا دختران و ايشان را پسران ؟
أَمْ خَلَقْنَا الْمَلائِكَةَ إِناثاً وَ هُمْ شاهِدُونَ ( 150 )
يا ما چون فريشتگان ميآفريديم ايشان حاضر بودند [ كه مادينان ميگويند ] ؟