و بما كافر شدند ،
وَ هَلْ نُجازِي إِلَّا الْكَفُورَ
( 17 ) و ما پاداش در خور كنيم مگر ناگرويدهء ناسپاس را ؟
وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ
و كرديم ميان ايشان ،
وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا
و ميان [ زمين شام و ] شهرهاى مبارك بركت كرده در ان ،
قُرىً ظاهِرَةً
دههاى آبادان بپاى ،
وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ
و تقدير كرديم در آن دهها رونده را [ رفتن ديه بر ديه ]
سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً
مىرويد در آن شبها و روزها :
آمِنِينَ
( 18 ) ايمن [ در سايهء درختان و مىفرود آئيد بر آب و بر مردمان ] .
فَقالُوا رَبَّنا
[ از آن نسپاسى كه كردند ] گفتند : خداوند ما ،
باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا
دورادورتر دور تر كن سفرهاى ما [ و گسستهتر منزلهاى ما ] ،
وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
و بر خويشتن ستم كردند ،
فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ
ايشان را سمرى كرديم [ تا ازيشان بعبرت باز گوئيد ] ،
وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ
و ايشان را پاره پاره « 1 » باز گسستيم از از هر گونه گسستنى ،
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ
در ان نشانههاى [ روشن ] است ،
لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ
( 19 ) هر شكيبايى را سپاس دار .
وَ لَقَدْ صَدَّقَ عَلَيْهِمْ إِبْلِيسُ ظَنَّهُ
راست كرد ابليس بر ايشان ظنّ خويش ،
فَاتَّبَعُوهُ
بر پى وى برفتند خلق ،
إِلَّا فَرِيقاً مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
( 20 ) مگر گروهى از گرويدگان .
وَ ما كانَ لَهُ عَلَيْهِمْ مِنْ سُلْطانٍ
و نبود ابليس را بر ايشان دست رسى ،
إِلَّا لِنَعْلَمَ
مگر تا به بينيم ،
مَنْ يُؤْمِنُ بِالْآخِرَةِ
كه آن كيست كه برستاخيز بگرود ،
مِمَّنْ هُوَ مِنْها فِي شَكٍّ
از انكس كه از كار رستاخيز در گمانست ،
وَ رَبُّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ حَفِيظٌ
( 21 ) و خداوند تو بر همه چيز نگهبانست « 2 » و گواه .
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ
گوى [ هنگام حاجت ] خوانيد ايشان را كه بدروغ مىگوييد كه خدايانند فرود از اللَّه ،
لا يَمْلِكُونَ مِثْقالَ ذَرَّةٍ فِي السَّماواتِ وَ لا فِي الْأَرْضِ
نه پادشاهاند نه خداوند بر همسنگ « 3 » ذرّهء [ مورخرد ]
هامش
( 1 ) - نسخه الف : انجين انجين ،
( 2 ) - نسخهء الف : گوشوان است .
( 3 ) - نسخهء الف : هام سنگ .