يَعْمَلُونَ لَهُ ما يَشاءُ
ميكردند او را هر چه او ميخواست ،
مِنْ مَحارِيبَ وَ تَماثِيلَ
از محرابها و ديسها « 1 » ،
وَ جِفانٍ كَالْجَوابِ
و كأسها چون حوضها
وَ قُدُورٍ راسِياتٍ
و ديگها بر جاى نه جنبانيدنى از جاى ،
اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً
كار كنيد اى كسان داود بآزادى ،
وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُورُ
( 13 ) و اندكى از رهيكان ما كه سپاس دارست .
فَلَمَّا قَضَيْنا عَلَيْهِ الْمَوْتَ
چون برو قضا كرديم و برانديم برو مرگ ،
ما دَلَّهُمْ عَلى مَوْتِهِ
آگاه نكرد ايشان را و نشان ننمود بر مرگ او ،
إِلَّا دَابَّةُ الْأَرْضِ
مگر ترده « 2 » ،
تَأْكُلُ مِنْسَأَتَهُ
كه بخورد عصاى او ،
فَلَمَّا خَرَّ
چون بيفتاد [ سليمان ] ،
تَبَيَّنَتِ الْجِنُّ
بجاى آوردند پريان و فراديد آمد ايشان را ،
أَنْ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ الْغَيْبَ
كه اگر ايشان غيب دانستندى « 3 » ،
ما لَبِثُوا فِي الْعَذابِ الْمُهِينِ
( 14 ) درنگ نكردندى « 4 » در عذاب خواركننده .
لَقَدْ كانَ لِسَبَإٍ
قبيلة سبا را بود ،
فِي مَسْكَنِهِمْ
در زمين ايشان و در نشستنگاههاى ايشان ،
آيَةٌ
شگفتى بس نيكو ،
جَنَّتانِ
دو بهشت [ در رودبار ] ،
عَنْ يَمِينٍ وَ شِمالٍ
از راست رود و از چپ آن ،
كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ
[ ايشان را گفتند : ] ميخوريد از روزى خداوند خويش ،
وَ اشْكُرُوا لَهُ
و او را پرستيد آزادى او را كنيد ،
بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ
( 15 ) [ درين جهان ] شهرى و زمينى خوش [ و در ان جهان ] خداوندى آمرزگار .
فَأَعْرَضُوا
روى گردانيدند از فرمان بردارى ،
فَأَرْسَلْنا عَلَيْهِمْ سَيْلَ الْعَرِمِ
فرو گشاديم بر ايشان سيل عرم ،
وَ بَدَّلْناهُمْ بِجَنَّتَيْهِمْ
و بدل داديم ايشان را از ان بوستانهاى ايشان ،
جَنَّتَيْنِ ذَواتَيْ أُكُلٍ خَمْطٍ
دو بوستان با ميوهء كوهى پر خار ،
وَ أَثْلٍ
و گز ،
وَ شَيْءٍ مِنْ سِدْرٍ قَلِيلٍ
( 16 ) و چيزى از كنار اندك .
ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِما كَفَرُوا
آن پاداش ايشان كرديم به آن نسپاسى كه كردند
هامش
( 1 ) - ديس شبيه و نظير ( برهان )
( 2 ) - ترده كرم گندم خوار ( برهان )
( 3 ) - نسخهء الف : دانستنديد .
( 4 ) - نسخهء الف : نكردنديد .