كه مجيبم مىنيوشم دعاء تو . با اشارت است ببرّ او ، سين اشارت است بسرّ او . ميم اشارت است بمنّت او گويى قسم ياد مىكند ميگويد جلّ جلاله : ببرّ من با بندگان من ، بسرّ من با دوستان من ، بمنّت من بر مشتاقان من كه عذاب نكنم بندهاى را كه باخلاص گويد نام من و در هر كار ابتدا كند بنام من با بقاء او ، سين سناء او ، ميم مجد او ، بابقاء بنده ، سين سرور بنده ، ميم مقام بنده . ميگويد عزّ جلاله : عبدى بقاء من به من ، بقاء تو زمن ، سناء من صفت من ، سرور تو صحبت من ، مجد من جلال من ، مقام تو بر درگاه من . اللّهام كه كافران را عذاب كنم اظهار حجّت را ، رحمانم با مؤمنان فضل كنم اظهار منّت را . رحيمام عاصيان را عفو كنم اظهار رحمت را .
الم
الالف يشير الى الاية و اللّام يشير الى لطفه و عطائه و الميم يشير الى مجده و سنائه فبآلائه رفع الجحد عن قلوب اوليائه و بلطف عطائه اثبت المحبّة فى اسرار اصفيائه و بمجده و سنائه مستغن عن جميع خلقه به وصف كبريائه . الف اشارتست بآلاء و نعماء و لام اشارتست بلطف و عطاء او ، ميم اشارتست بمجد و سناء او .
ميگويد بآلاء و نعماء من ، بلطف و عطاء من ، بمجد و سناء من كه اين حروف قرآن كلام من .
تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ
اى - هذه آيات الكتاب المحكم المحروس عن التغيير و التبديل . كتاب ربّانى ، كلام يزدانى ، نامهء آسمانى ، حبل اللَّه المتين و نور المبين ، حجّت رسالت و منشور نبوّت و معجز دعوت . نامهاى كه تغيير و تبديل را درو راهى نه ، حكم و امثال او را كوتاهى نه ، معانى و احكام او را تناهى نه ، رسم و نظم او را تباهى نه ، متّبع او را گمراهى نه .
هُدىً وَ رَحْمَةً لِلْمُحْسِنِينَ
عابدان را هدى و رحمت است ، عارفان را دليل و حجّت است . هر كه را قرآن طبيب بود اللَّه او را حبيب بود ، هر كرا قرآن انيس بود