باشد . و حمد خداوند جل جلاله و شكر و ثناء وى ازين قسم است كه بنفس خويش مقصودند . و هر آنچه بنفس خويش مقصود بود در قيامت و در بهشت بماند و هرگز منقطع نگردد . و حمد ازين بابست كه ربّ العزة در صفت بهشتيان ميگويد :
وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
،
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَذْهَبَ عَنَّا الْحَزَنَ
،
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي صَدَقَنا وَعْدَهُ
و كشر و آفرين قرين ذكر خويش كرده در قران مجيد كه ميگويد جلّ جلاله :
فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَ اشْكُرُوا لِي وَ لا تَكْفُرُونِ
و فردا در آن عرصهء عظمى و انجمن كبرى كه ايوان كبريا بركشند و بساط عظمت بگسترانند منادى ندا كند كه : ليقم الحمّادون . هيچكس برنخيزد آن ساعت مگر كسى كه پيوسته در همهء احوال و اوقات حمد و ثناء اللَّه گفته و سپاس دارى وى كرده و حق نعمت وى بشكر گزارده و بنده در مقام شكر و حمد آن گه درست آيد كه در وى سه چيز موجود بود : يكى علم ، ديگر حال ، سوم عمل . اوّل علم است و از علم حال زايد و از حال عمل خيزد . علم شناخت نعمت است از خداوند جلّ جلاله . و حال شادى دلست به آن نعمت ، و اليه الاشارة بقوله عزّ و جلّ :
فَبِذلِكَ فَلْيَفْرَحُوا
، و عمل به كار داشتن نعمت است در آنچه مراد خداوند است و رضاء وى در آنست . و اليه الاشارة بقوله :
اعْمَلُوا آلَ داوُدَ شُكْراً
.
قوله :
وَ سَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذِينَ اصْطَفى
، يك قول آنست كه اين عباد صحابهء رسولند ( ص ) ، مهتران حضرت رسالت و اختران آسمان ملّت . و آراستگان بصفت صفوت ، مثل ايشان اندر ان حضرت رسالت مثل اختران آسمانست با خورشيد رخشان ، چنان كه ستارگان مدد نور از خورشيد ستانند و فر سعادت از وى گيرند همچنين آن مهتر عالم و سيّد ولد آدم در آسمان دولت دين بر مثال خورشيد بود آن عزيزان صحابه مانند اختران حضرت رسالت بايشان آراسته و رأفت و رحمت نبوّتست ايشان را بتهذيب و تأديب پيراسته و زبان نبوت به اين معنى اشارت كرده كه :
اصحابى كالنجوم