دستانى ساختيم نهان
وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ
( 50 ) و ايشان آگاه نبودند .
فَانْظُرْ كَيْفَ كانَ عاقِبَةُ مَكْرِهِمْ
در نگر سرانجام دستان ايشان چون بود .
أَنَّا دَمَّرْناهُمْ
و ما دمار از ايشان برآورديم [ كه آن دستان ساختند ]
وَ قَوْمَهُمْ أَجْمَعِينَ
( 51 ) و قوم ايشان را همگان [ ببانگ بكشتيم ] .
فَتِلْكَ بُيُوتُهُمْ خاوِيَةً
آن گه خان و مان ايشان تهى گذاشته
بِما ظَلَمُوا
به آن ستمكارى كه كردند
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً
در ان نشانى است و [ عبرتى ]
لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ
( 52 ) ايشان را كه بدانند .
وَ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ آمَنُوا
رهانيديم ايشان را كه بگرويدند
وَ كانُوا يَتَّقُونَ
( 53 ) و از ناپسند مىپرهيزيدند .
وَ لُوطاً إِذْ قالَ لِقَوْمِهِ
و [ ياد كن ] لوط را آن گه كه قوم خويش را گفت :
أَ تَأْتُونَ الْفاحِشَةَ
مى كار زشت كنيد
وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ
( 54 ) و شما خردمندانيد و ميدانيد
أَ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجالَ شَهْوَةً مِنْ دُونِ النِّساءِ
با مردان مىگرائيد بكامرانى فرود از زنان
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تَجْهَلُونَ
( 55 ) نيست جز آن كه قومى نادانيد .
الجزء العشرون
فَما كانَ جَوابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قالُوا
نبود پاسخ قوم او مگر كه مىگفتند .
أَخْرِجُوا آلَ لُوطٍ مِنْ قَرْيَتِكُمْ
بيرون كنيد قوم لوط را از شهر خويش
إِنَّهُمْ أُناسٌ يَتَطَهَّرُونَ
( 56 ) [ و بافسوس گفتند ] ايشان مردمانىاند كه مى پاكيزگى برزند .
فَأَنْجَيْناهُ وَ أَهْلَهُ
و رهانيديم او را و كسان او را
إِلَّا امْرَأَتَهُ
مگر زن او را
قَدَّرْناها
كه چنان خواستيم ، [ و باز انداختيم ]
مِنَ الْغابِرِينَ
( 57 ) كه آن زن از بازماندگان بود [ از شارستان تا در عذاب ماند ] .
وَ أَمْطَرْنا عَلَيْهِمْ مَطَراً
و بريشان بارانى باريديم
فَساءَ مَطَرُ الْمُنْذَرِينَ
( 58 ) چون بد بارانى بود [ آن باران ] آگاه كردگان و پند نپذيرندگان .
النوبة الثانية
قوله :
قالَ يا أَيُّهَا الْمَلَؤُا أَيُّكُمْ يَأْتِينِي بِعَرْشِها
؟ مقاتل گفت چون رسول بلقيس