كه آب در زير آبگينه است ]
كَشَفَتْ عَنْ ساقَيْها
دامن از ساق بر كشيد كه پاى در آب نهد
قالَ
گفت [ سليمان ] :
إِنَّهُ صَرْحٌ مُمَرَّدٌ مِنْ قَوارِيرَ
آن طارمى است از آبگينهء پاك ساخته و نسو داده
قالَتْ رَبِّ
[ بلقيس ] گفت خداوند من
إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي
من ستم كردم بر خويشتن [ بآفتابپرستى ]
وَ أَسْلَمْتُ مَعَ سُلَيْمانَ
و گردن نهادم و مسلمان شدم [ و تن بدادم ] با سليمان
لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
( 44 ) خداوند جهانيان را .
وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى ثَمُودَ
و فرستاديم بثمود
أَخاهُمْ صالِحاً
مرد ايشان را صالح
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ
كه اللَّه را پرستيد يگانه
فَإِذا هُمْ فَرِيقانِ
دو گروه شدند [ ثمود در كار صالح ] ،
يَخْتَصِمُونَ
( 45 ) با يكديگر شور و جنگ درگرفتند .
قالَ يا قَوْمِ
[ صالح ] گفت اى قوم :
لِمَ تَسْتَعْجِلُونَ بِالسَّيِّئَةِ قَبْلَ الْحَسَنَةِ
چرا به عذاب مىشتابيد پيش از نيكى [ و توبت ] ،
لَوْ لا تَسْتَغْفِرُونَ اللَّهَ
چرا آمرزش مىنخواهيد از اللَّه
لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ
( 46 ) تا مگر بر شما ببخشايد .
قالُوا اطَّيَّرْنا بِكَ وَ بِمَنْ مَعَكَ
گفتند : [ شوم آمدى بر ما ] فال بد گرفتيم به تو و باينان كه با تواند .
قالَ طائِرُكُمْ عِنْدَ اللَّهِ
[ صالح ] گفت آنچه شما ارزانى آنيد بخش آن بنزديك اللَّه است [ و سزاى شما از نزديك اوست و پاداش كردار شما به اوست ]
بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ تُفْتَنُونَ
( 47 ) نيست مگر آنكه شما قومىايد كه مىبيازمايند شما را .
وَ كانَ فِي الْمَدِينَةِ تِسْعَةُ رَهْطٍ
و در شارستان [ ثمود ] نه تن بودند
يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ
كه در زمين مىتباهكارى كردند
وَ لا يُصْلِحُونَ
( 48 ) و نيك كارى نمىكردند .
قالُوا تَقاسَمُوا بِاللَّهِ
گفتند يكديگر را سوگند خوريد به خدا
لَنُبَيِّتَنَّهُ وَ أَهْلَهُ
كه ناچاره شبيخون كنيم بر صالح و كسان وى
ثُمَّ لَنَقُولَنَّ لِوَلِيِّهِ
انگه چون و داورى دارى او را گوئيم :
ما شَهِدْنا مَهْلِكَ أَهْلِهِ
كشتن [ صالح ] و كسان او را ما نبوديم
وَ إِنَّا لَصادِقُونَ
( 49 ) و ما مىراست گوئيم .
وَ مَكَرُوا مَكْراً
ايشان دستانى ساختند نهان
وَ مَكَرْنا مَكْراً
و ما