لانّ موضعه رفع بانه فاعل يدرءوا و التقدير ، و يدرءوا عنها العذاب ، شهادة اربع شهادات و الشهادة الخامسة ، فهى عطف على موضع الفاعل و يجوز ان يكون رفعا بالابتداء و انّ غضب اللَّه فى موضع الخبر ، و التقدير و الشهادة الخامسة حصول الغضب عليها ، و اما الرفع المتفق عليه فى الخامسة الاولى فوجهه انّه لا يخلو ما قبل الكلمة من قوله : «
أَرْبَعُ شَهاداتٍ »
من ان يكون رفعا او نصبا على ما سبق ، فان كان رفعا كانت الخامسة معطوفة عليه ، و ان كان نصبا قطعها عنه و لم يجعلها محمولة عليه بل حملها على المعنى ، لانّ معنى قوله : «
فَشَهادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهاداتٍ »
عليهم اربع شهادات ، او حكمهم اربع شهادات فعطف الخامسة على هذا الموضع . اما سبب نزول اين آيت لعان ، بقول ابن عباس و مقاتل آن بود كه چون آيت «
وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ »
بعد از آن فرو آمد رسول خدا روز آدينه بمنبر برخواند ، عاصم بن عدى العجلانى الانصارى برخاست گفت يا رسول اللَّه جعلنى اللَّه فداك . اگر كسى با اهل خود اجنبى بيند بخلوت اگر باز گويد او را هشتاد ضربت زنند و فاسق نام كنند و گواهى وى هرگز نپذيرند و اگر خاموش نشيند باندوه و غم بميرد و اگر بطلب گواهان شود چون باز آيد مرد رفته باشد و فارغ شده پس تدبير چيست ؟ و رسول خدا اين چنين سؤال كراهيت داشتى و از آن نهى كردى عاصم بر روى رسول اثر كراهيت ديد و از سر آن فراز شد ، بعد از آن به هفتهاى قضاء الهى چنان بود كه عويمر عجلانى كه ابن عم عاصم بود او را اين واقعه بيفتاد در خانه شد شريك بن سحما را ديد ، و قيل بشر بن سحما ، با زن وى خولهء بنت قيس بن محصن گرد آمده ، اين قصه با عاصم بگفت عاصم دلتنگ شد استرجاع كرد گفت انا للَّه هنوز هفتهاى گذشت كه من آن سؤال كردم و خود بدان مبتلا گشتم كه در اهل بيت خويش بديدم و اين از آن گفت كه عويمر و خوله و شريك همه خويش و پيوند وى بودند ، عاصم با رسول خدا بگفت ، رسول عويمر را بر خواند گفت :
اتّق اللَّه فى زوجتك و ابنة عمّك فلا تقذفها بالبهتان
، عويمر سوگند ياد كرد گفت : و اللَّه الّذى لا إله الّا هو انّى لصادق . و اللَّه كه من راست گويم شريك را با خوله بر ناسزا ديدم و من چهار ماه