«
إِنَّهُ كانَ فَرِيقٌ مِنْ عِبادِي »
كه گروهى بودند از رهيگان من « 1 » ، «
يَقُولُونَ رَبَّنا »
ميگفتند خداوند ما ، «
آمَنَّا فَاغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا »
بگرويديم بيامرز ما را و ببخشاى ما را ، «
وَ أَنْتَ خَيْرُ الرَّاحِمِينَ »
( 109 ) كه تو بهتر بخشايندگانى .
«
فَاتَّخَذْتُمُوهُمْ سِخْرِيًّا »
پس شما ايشان را افسوس گرفتيد ، «
حَتَّى أَنْسَوْكُمْ ذِكْرِي »
تا فراموش كردند بر شما ياد من ، «
وَ كُنْتُمْ مِنْهُمْ تَضْحَكُونَ »
( 110 ) و شما ازيشان مىخنديديد
«
إِنِّي جَزَيْتُهُمُ الْيَوْمَ بِما صَبَرُوا »
امروز من ايشان را پاداش دادم بپاداش آنكه صبر مىكردند ، «
أَنَّهُمْ هُمُ الْفائِزُونَ »
( 111 ) ايشان امروز رستگارانند .
«
قالَ كَمْ لَبِثْتُمْ فِي الْأَرْضِ »
[ اللَّه تعالى ] گويد ايشان را اين بودن شما در دنيا [ كه مرا بدان بداديد ] خود چند بود ؟ «
عَدَدَ سِنِينَ »
( 112 ) [ چند بوديد در زمين ] بر شمار سالها ؟
«
قالُوا لَبِثْنا يَوْماً أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ »
گويند روزى يا بعض روزى ، «
فَسْئَلِ الْعادِّينَ »
( 113 ) از فريشتگان پرس كه شمار گيران تواند .
«
قالَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا »
گويد آنچه بوديد جز اندكى نبوديد ، «
لَوْ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ »
( 114 ) چون نيك بودى شما را اگر شمار دانستيد .
«
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً »
مىپنداشتيد كه ما شما را ببازيگرى آفريديم ، «
وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ »
( 115 ) مىپنداشتيد كه شما با ما نخواهيد آمد .
«
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ »
چون برترست [ و پاكتر از بازى و بىعيب تر ] اللَّه آن خداى كه پادشاه است براستى و سزا ، «
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
نيست خدايى جز زو ، «
رَبُّ الْعَرْشِ الْكَرِيمِ »
( 116 ) خداوند عرش كريم بزرگوار نيكو .
«
وَ مَنْ يَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ »
و هر كه خداى ديگر خواند با اللَّه ، «
لا بُرْهانَ لَهُ بِهِ »
[ خدايى ] كه در آن [ پرستش ] او را نه عذرست و نه حجت ، «
فَإِنَّما حِسابُهُ عِنْدَ رَبِّهِ »
شمار او بنزديك خداوند او [ بكند اللَّه تعالى شمار او ] ، «
إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ »
هامش
( 1 ) جوقى بودند ( نسخه ج )