[ همه آن بود كه او خواهد و آن رود كه او راند ]
«
وَ إِنْ يُكَذِّبُوكَ »
و اگر دروغ زن گيرند ترا ، «
فَقَدْ كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ »
دروغ زن گرفت پيش از ايشان [ پيغامبران خويش را ] «
قَوْمُ نُوحٍ وَ عادٌ وَ ثَمُودُ »
( 42 ) قوم نوح و قوم هود و قوم صالح
«
وَ قَوْمُ إِبْراهِيمَ »
نمرود و اصحاب او ، «
وَ قَوْمُ لُوطٍ »
( 43 ) و قوم لوط
«
وَ أَصْحابُ مَدْيَنَ »
و قوم شعيب ، «
وَ كُذِّبَ مُوسى »
و دروغ زن گرفتند موسى را ، «
فَأَمْلَيْتُ لِلْكافِرِينَ »
فرو گذاشتم كافران را و درنگ دادم ، «
ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ »
آن گه فرا گرفتم ايشان را ، «
فَكَيْفَ كانَ نَكِيرِ »
( 44 ) چون ديدى و چون بود ناپسنديدن من .
«
فَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ أَهْلَكْناها »
اى بسا شهرا كه هلاك كرديم آن را ، «
وَ هِيَ ظالِمَةٌ »
و ستمكار ايشان بودند ، «
فَهِيَ خاوِيَةٌ عَلى عُرُوشِها »
آنكه آن شهر از مردمان خالى ، ديوارها افتاده بر كازها . «
وَ بِئْرٍ مُعَطَّلَةٍ »
و آنكه چاه باز مانده از [ دشتيان ] ، «
وَ قَصْرٍ مَشِيدٍ »
( 45 ) و كوشك استوار رفيع [ باز مانده از شهريان ] .
«
أَ فَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ »
به نروند در زمين ، «
فَتَكُونَ لَهُمْ قُلُوبٌ يَعْقِلُونَ بِها »
و ايشان را دلهايى بودى هشيار كه دريافتندى ، «
أَوْ آذانٌ يَسْمَعُونَ بِها »
گوشهايى بودى شنوا تا صواب بشنيدند به آن ، «
فَإِنَّها لا تَعْمَى الْأَبْصارُ »
كه آن جاى چشمهاى سر نابينا نيست ، «
وَ لكِنْ تَعْمَى الْقُلُوبُ الَّتِي فِي الصُّدُورِ »
( 46 ) لكن چشمهاى دل نابيناست كه در برهاست .
«
وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ »
مىشتابند ترا به عذاب ، «
وَ لَنْ يُخْلِفَ اللَّهُ وَعْدَهُ »
و اللَّه گفت خود مخالفت نكند و وعده بنگرداند ، «
وَ إِنَّ يَوْماً عِنْدَ رَبِّكَ »
و روزى بنزديك خداوند تو ، «
كَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ »
( 47 ) چون هزار سالست از آنچه شما مىشمريد .
«
وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ »
و اى بسا شهرا ، «
أَمْلَيْتُ لَها »
كه درنگ دادم آن را ، «
وَ هِيَ ظالِمَةٌ »
ايشان بر ستمكارى خويش ، «
ثُمَّ أَخَذْتُها وَ إِلَيَّ الْمَصِيرُ »
( 48 )