و پاداش آن .
«
قُلْ مَنْ يَكْلَؤُكُمْ بِاللَّيْلِ وَ النَّهارِ »
بگوى آن كيست كه شما را نگاه مىدارد بشب و روز ، «
مِنَ الرَّحْمنِ »
از رحمن و عذاب او ، «
بَلْ هُمْ عَنْ ذِكْرِ رَبِّهِمْ مُعْرِضُونَ »
( 42 ) بلكه ايشان روى گردانيدهاند از سخن خداوند خويش .
«
أَمْ لَهُمْ آلِهَةٌ تَمْنَعُهُمْ مِنْ دُونِنا »
يا ايشان را خدايانست كه ايشان را نگاه دارد جز از ما ؟ «
لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَ أَنْفُسِهِمْ »
آن خدايان خود خويش را به كار نيايند .
«
وَ لا هُمْ مِنَّا يُصْحَبُونَ »
( 43 ) و نه از ما بايشان صحبت و نگاه داشت و يارى .
«
بَلْ مَتَّعْنا هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ »
نه جز آنكه ما ايشان را درين جهان بر خوردار كرديم ، و پدران ايشان را يك چند ، «
حَتَّى طالَ عَلَيْهِمُ الْعُمُرُ »
تا بودن درين جهان و رايشان دراز گشت ، «
أَ فَلا يَرَوْنَ أَنَّا نَأْتِي الْأَرْضَ »
نمىبينيد كه فرمان ما به زمين مىآيد ، «
نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها »
كم مىكنيم و ميكاهيم از كرانهاى آن [ شهر شهر و گروه گروه ] ، «
أَ فَهُمُ الْغالِبُونَ »
( 44 ) كفرهء قريش ما را ور خود كم توانند آورد .
«
قُلْ إِنَّما أُنْذِرُكُمْ بِالْوَحْيِ »
بگوى من به پيغام آسمان شما را آگاه مىكنم و مىترسانم ، «
وَ لا يَسْمَعُ الصُّمُّ الدُّعاءَ »
و كران باز خواندن نشنوند ، «
إِذا ما يُنْذَرُونَ »
( 45 ) آن گاه كه ايشان را ترسانند .
«
وَ لَئِنْ مَسَّتْهُمْ نَفْحَةٌ مِنْ عَذابِ رَبِّكَ »
و اگر بايشان رسد زخمى از عذاب خداوند تو ، «
لَيَقُولُنَّ يا وَيْلَنا »
سخن اين گويند كه اين هلاك بر ما ، «
إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ »
( 46 ) گناهكار بوديم و ستمكار بر خويشتن .
«
وَ نَضَعُ الْمَوازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيامَةِ »
و ترازوهاى داد و راستى روز رستاخير بنهيم ، «
فَلا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْئاً »
از هيچ كس هيچ چيز نكاهد از كردار او ، «
وَ إِنْ كانَ مِثْقالَ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ أَتَيْنا بِها »
اگر همه همسنگ يك دانهء خردل بود از كردار آريم آن را بترازو ، «
وَ كَفى بِنا حاسِبِينَ »
( 47 ) و بسندهء شمارندگان كه مائيم كردار خلق را ذرّه ذرّه .