6 - النّوبة الاولى
( 20 / 135 - 124 )
قوله تعالى : «
وَ مَنْ أَعْرَضَ عَنْ ذِكْرِي »
هر كه روى گرداند از باد و سخن من ، [ و آن را نپذيرد ] «
فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنْكاً »
او راست زيستى بتنگى و سختى ، «
وَ نَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ أَعْمى »
( 124 ) و بينگيزيم فردا او را چنان كه نه حجّت بيند خود را نه عذر .
«
قالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِي أَعْمى »
گويد خداوند من چرا مرا چنين انگيختى ؟
[ كه مرا نه عذر است و نه حجّت ، نه خويشتن را چاره مىبينم ، نه دسترس ] «
وَ قَدْ كُنْتُ بَصِيراً »
( 125 ) و من [ در دنيا در كارى كه بودمى ] چارهء خويش و حجت و دسترس خويش ديدمى .
«
قالَ كَذلِكَ أَتَتْكَ »
اللَّه گويد او را هم چنان كه به تو آمد ، «
آياتُنا فَنَسِيتَها »
پيغامها و بگذاشتى آن را ، «
وَ كَذلِكَ الْيَوْمَ تُنْسى »
( 126 ) امروز هم چنان ترا بگذاريم .
«
وَ كَذلِكَ نَجْزِي مَنْ أَسْرَفَ »
و هم چنان پاداش دهيم آن كس را كه بگزاف رود ، «
وَ لَمْ يُؤْمِنْ بِآياتِ رَبِّهِ »
و بنگرود بسخنان خداوند خويش ، «
وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَشَدُّ وَ أَبْقى »
( 127 ) و عذاب آن جهان سختتر پايندهتر از عذاب اين جهان .
«
أَ فَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ »
باز ننمود بايشان ، «
كَمْ أَهْلَكْنا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ »
كه چند هلاك كرديم پيش از ايشان از گروه گروه ، «
يَمْشُونَ فِي مَساكِنِهِمْ »
مىروند در جايگاه هاى گذاشته پس ايشان . «
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِأُولِي النُّهى »
( 128 ) درين كه نموديم نشانهاست زيركان را و خردمندان را .