«
لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ »
تا مگر بترسند ، «
أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً »
( 113 ) يا قرآن ايشان را بيدارى و ياد كردنى و پند پذيرفتنى نو پديد آرد .
«
فَتَعالَى اللَّهُ الْمَلِكُ الْحَقُّ »
پاك است و بى عيب و برتر آن خداى پادشاه براستى [ و سزاوار بخدايى ] «
وَ لا تَعْجَلْ بِالْقُرْآنِ »
مشتاب بقران «
مِنْ قَبْلِ أَنْ يُقْضى إِلَيْكَ وَحْيُهُ »
پيش از آن كه به تو گزارده آيد پيغام بان ، «
وَ قُلْ رَبِّ زِدْنِي عِلْماً »
( 114 ) و بگوى خداوند من مرا حفظ افزاى .
«
وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ »
پيمان كرديم بآدم از پيش ، «
فَنَسِيَ »
پيمان بگذاشت «
وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً »
( 115 ) وى را در دل كردن معصيت نيافتيم .
«
وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ »
گفتيم فريشتگان را «
اسْجُدُوا لِآدَمَ »
سجود كنيد آدم را «
فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ »
سجود كردند مگر ابليس «
أَبى »
( 116 ) سر باززد .
«
فَقُلْنا يا آدَمُ »
پس گفتيم اى آدم «
إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ »
اين ابليس دشمن است ترا و جفت ترا . «
فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ »
بيرون نكناد هان شما را هر دو از بهشت . «
فَتَشْقى »
( 117 ) برنج افتيد .
«
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها »
ترا درين بهشت آنست كه گرسنه نباشى
وَ لا تَعْرى
( 118 ) و نه برهنه مانى
«
وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها »
و تو تشنه نباشى در آن ، «
وَ لا تَضْحى »
( 119 ) و نه در آفتاب باشى
«
فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ »
فرادل وى داشت شيطان «
قالَ يا آدَمُ »
گفت اى آدم «
هَلْ أَدُلُّكَ عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ »
ترا نشانى دهم بر درختى كه بار آن خورى اينجا جاويد مانى ؟ «
وَ مُلْكٍ لا يَبْلى »
( 120 ) و [ نشانى دهم ] بر پادشاهى كه تباه نگردد [ و بسر نيايد ] .
«
فَأَكَلا مِنْها »
بخورند از آن ، «
فَبَدَتْ لَهُما سَوْآتُهُما »
پيدا شد .
ايشان را و پديد آمد عورتهاى ايشان «
وَ طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما »
در ايستادند و بر هم مى نهادند بر عورت خويش ، «
مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ »
ازين بركهاى درخت بهشت ، «
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ »
عاصى شد آدم در خداى خويش ، «
فَغَوى »
( 121 ) و از راه [ وفا و طاعت ] بيفتاد .