«
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ »
مىپرسند ترا از كوهها [ كه آن چون شود روز رستاخيز ] «
فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً »
( 105 ) گو مىبركند آن را خداوند من از زمين بركندنى .
«
فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً »
( 106 ) آن را گذارد هامونى راغ
«
لا تَرى فِيها عِوَجاً »
نه در آن كژى بينى «
وَ لا أَمْتاً »
( 107 ) و نه بالايى .
«
يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ الدَّاعِيَ »
آن روز كه خلق بر نشان آن باز خواننده مىآيند «
لا عِوَجَ لَهُ »
در آن كژى و غلط نه ، «
وَ خَشَعَتِ الْأَصْواتُ لِلرَّحْمنِ »
و آوازها همه فروشده تا رحمن سخن گويد : «
فَلا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْساً »
( 108 ) نشنوى مگر آوازى نرم .
«
يَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ الشَّفاعَةُ »
آن روز سود ندارد پايمردى و خواهش ، «
إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ »
مگر آن كس را كه دستورى دهد او را رحمن «
وَ رَضِيَ لَهُ قَوْلًا »
( 109 ) و او را سخن گفتن بپسندند .
«
يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ »
او مىداند آنچه پيش ايشانست [ از كار آخرت ] «
وَ ما خَلْفَهُمْ »
و آنچه واپس ايشانست [ از كار دنيا ] «
وَ لا يُحِيطُونَ بِهِ عِلْماً »
( 110 ) و ايشان او را نيك نمىدانند .
«
وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ »
درماند و اسير و بسته گشت همه رويها ، «
لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ »
آن زنده پاينده را ، «
وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً »
( 111 ) و باز نوميدى كشيد آن كس كه بار كفر كشيد .
«
وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ »
و هر كه كار نيك كند ، «
وَ هُوَ مُؤْمِنٌ »
و او گرويده است [ بيگانگى اللَّه تعالى ] ، «
فَلا يَخافُ ظُلْماً »
نترسد از خداى ستمى ، «
وَ لا هَضْماً »
( 112 ) و نه شكستى .
«
وَ كَذلِكَ أَنْزَلْناهُ »
هم چنان فرو فرستاديم اين سخن را ، «
قُرْآناً عَرَبِيًّا »
قرآنى تازى ، «
وَ صَرَّفْنا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ »
و بيم دادن در آن از گونه گونه گردانيديم