وى و ياد وى ] بامداد و شبانگاه [ مىكنند « 1 » ] ، «
يُرِيدُونَ وَجْهَهُ »
و خداوند خويش را مىخواهند بآنچ مىكنند ، «
وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ »
ايدون بادا « 2 » كه دو چشم تو جز از ايشان ننگراد ، «
تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا »
كه زينت اين جهانى و آرايش آن [ و اهل آن ] خواهى ، «
وَ لا تُطِعْ »
و نگر فرمانبردار و سخن نيوش و كار پسند نباشى ، «
مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا »
كسى را كه ما دل او غافل كرديم از ياد خويش ، «
وَ اتَّبَعَ هَواهُ »
و او بر پى بايست خويش ايستاد ، «
وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً ( 28 ) »
و كار وى تباه گشت و كوشش او و روزگار او ضايع .
«
وَ قُلِ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ »
و بگوى آنك پيغام و سخن راست از خداوند شما ، «
فَمَنْ شاءَ فَلْيُؤْمِنْ »
هر كه خواهد تا گرود ، «
وَ مَنْ شاءَ فَلْيَكْفُرْ »
و هر كه خواهد تا كافر شود و نگرود ، «
إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِينَ ناراً »
ما ساختيم ستمكاران را آتشى ، «
أَحاطَ بِهِمْ سُرادِقُها »
گرد ايشان فرو گرفته سرا پردهء آن ، «
وَ إِنْ يَسْتَغِيثُوا يُغاثُوا بِماءٍ »
و اگر آب خواهند ايشان را آبى دهند ، «
كَالْمُهْلِ »
همچون دردى زيت يا مس گداخته ، «
يَشْوِي الْوُجُوهَ »
رويها مىسوزد آن آب كه فرا « 3 » روى برند ، «
بِئْسَ الشَّرابُ »
بد شراب كه آنست «
وَ ساءَتْ مُرْتَفَقاً ( 29 ) »
و بد فرو آمد جايى است و برگ « 4 » گاهى آتش .
«
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا »
ايشان كه بگرويدند ، «
وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ »
و نيكيها كردند ، «
إِنَّا لا نُضِيعُ »
ما ضايع نكنيم ، «
أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا ( 30 ) »
كردار آن كس كه كار نيكو كرد .
«
أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ »
ايشانند كه ايشانراست بهشتهاى هميشى ، «
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ »
مىرود زير ايشان جويهاى روان ، «
يُحَلَّوْنَ فِيها »
مىآرايند ايشان را در آن بهشتها ، «
مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ »
از دستينهاى زر ،
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : مىگذارند .
( 2 ) - نسخهء ج : چنين بادا .
( 3 ) - نسخهء الف : نزديك .
( 4 ) - برگ : ساز و سامان .