از اللَّه خدايان گرفتند [ و بتان پرستيدند ] «
لَوْ لا يَأْتُونَ عَلَيْهِمْ بِسُلْطانٍ بَيِّنٍ »
چرا بر خدايى اين خدا خواندگان خويش حجّتى و عذرى نياورند ، «
فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً ( 15 ) »
كيست ستمكارتر از آن كس كه بر اللَّه تعالى دروغ سازد [ و بر او انباز دعوى كند ] .
«
وَ إِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ »
و [ ايشان را در دل افكنديم « 1 » كه ] هر گه كه از قوم خويش دورى جستيد و جدايى گرفتيد «
وَ ما يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ »
و آنچ قوم مىپرستند جز از اللَّه تعالى ، «
فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ »
با كهف شويد ، «
يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ »
تا باز گستراند شما را خداوند شما رحمت خويش ، «
وَ يُهَيِّئْ لَكُمْ »
و باز سازد اللَّه تعالى شما را ، «
مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقاً ( 16 ) »
از كار شما برگ كاهى .
«
وَ تَرَى الشَّمْسَ إِذا طَلَعَتْ »
و آفتاب را بينى آن گه كه برآيد ، «
تَزاوَرُ عَنْ كَهْفِهِمْ »
كه در گردد از تيغ غار ايشان ، «
ذاتَ الْيَمِينِ »
از راست سوى ، «
وَ إِذا غَرَبَتْ »
و آن گه كه آفتاب فرو شود ، «
تَقْرِضُهُمْ ذاتَ الشِّمالِ »
وا برد از ايشان و در گردد از سوى چپ دست ، «
وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ »
و ايشان در گشادى در غارند ، «
ذلِكَ مِنْ آياتِ اللَّهِ »
آن از شگفتيهاى خداست [ كه درين جهان كرد ] ، «
مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ »
هر كه اللَّه تعالى راه نمايد او را راه يافته اوست ، «
وَ مَنْ يُضْلِلْ »
و هر كرا بى راه كرد اللَّه تعالى او را ، «
فَلَنْ تَجِدَ لَهُ وَلِيًّا مُرْشِداً ( 17 ) »
نيابى او را يارى دهى راه نماى .
«
وَ تَحْسَبُهُمْ أَيْقاظاً »
پندارى ايشان را كه بيدارانند «
وَ هُمْ رُقُودٌ »
و ايشان در خوابند ، «
وَ نُقَلِّبُهُمْ »
و ايشان را مىگردانيم ، «
ذاتَ الْيَمِينِ وَ ذاتَ الشِّمالِ »
از چپ بر راست و از راست بر چپ ، «
وَ كَلْبُهُمْ باسِطٌ ذِراعَيْهِ »
و سگ ايشان دو دست خويش گسترانيده ، «
بِالْوَصِيدِ »
بر درگاه غار ، «
لَوِ اطَّلَعْتَ عَلَيْهِمْ »
اگر دريشان فرو نگريدى تو ، «
لَوَلَّيْتَ مِنْهُمْ فِراراً »
پيش باز گريزيدى
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : او كنديم .