مؤمن را بوقت رفتن از دنيا چهار ديوار لحد غار وى كرد ، چنانك ايشان را در آن غار ايمن كرد از دشمن ، مؤمنانرا درين غار ايمن كند از شيطان ، گويد :
« أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا »
در آن غار بر ايشان رحمت كرد گفت :
« يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ »
. هم چنان درين غار لحد بر مؤمن رحمت كند كه :
« فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ »
. و چنانك آن غار بريشان فراخ كرد گفت :
« وَ هُمْ فِي فَجْوَةٍ مِنْهُ »
، لحد بر مؤمن فراخ كند به عمل صالح چنانك گفت :
« فَلِأَنْفُسِهِمْ يَمْهَدُونَ »
. و خبر درستست كه : يفسخ له فى قبره . . . الحديث ، بالاى غار بر ايشان گشوده كرد تا روح هوا و نسيم باد صبا ازيشان منقطع نگردد ، همچنين درى از بهشت بر آن روضهء مؤمن گشايند تا از جانب جنّات عدن نسيم خوش بوى بر وى همىگذرد و مضجع وى خوش همىدارد .
2 - النوبة الاولى
( 18 / 22 - 13 )
قوله تعالى : «
نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ »
ما بر تو خوانيم ، «
نَبَأَهُمْ بِالْحَقِّ »
قصّهء ايشان و خبر ايشان براستى ، «
إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ »
ايشان جوانى چند بودند ، «
آمَنُوا بِرَبِّهِمْ »
بگرويدند به خداوند خويش ، «
وَ زِدْناهُمْ هُدىً ( 13 ) »
و ايشان را راست راهى فزوديم .
«
وَ رَبَطْنا عَلى قُلُوبِهِمْ »
و بر دل ايشان ربطهء تعريف و عصمت نهاديم و بالهام ايمان بند بستيم ، «
إِذْ قامُوا »
آن گه كه بر [ دين ] خاستند ، «
فَقالُوا رَبُّنا رَبُّ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
و گفتند خداوند ما خداوند آسمان و زمينست ، «
لَنْ نَدْعُوَا مِنْ دُونِهِ إِلهاً »
نخوانيم جز ازو « 1 » خدايى ، «
لَقَدْ قُلْنا إِذاً شَطَطاً ( 14 ) »
كه اگر خوانيم ، كژ و ناسزا و دروغ گفته باشيم .
«
هؤُلاءِ قَوْمُنَا »
اينان كه كسان مااند ، «
اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ آلِهَةً »
جز
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : فرود ازو .