ندانم لكن هر شب بوقت سحر عرش ملك « 1 » بر خود بجنبد .
و فى بعض الآثار يقول اللَّه عزّ و جل ان احبّ احبّاى الىّ الّذين يستغفرون بالاسحار اولئك الّذين اذا اردت باهل الارض شيئا ذكرتهم فصرفت به عنهم - خنك مر آن بندگان كه بوقت سحر استغفار كنند و شراب مهر بجام عشق در آن وقت سحر نوش كنند .
سفيان ثورى گفت بما رسيد كه از اول شب منادى ندا كند : الا ليقم العابدون ، چون شب نيمهاى در گذرد منادى ندا كند : ليقم القانتون ، چون وقت سحر بود مناديى گويد : اين المستغفرون .
فرمان آمد كه اى محمّد مقام شفاعت در قيامت مقامى بزرگوار است مقام محمود است و ترا مسلّم است ، اما راهش آنست كه بشب خيزى و نماز كنى ، اشرف الاسباب ما ينال به اشرف العطايا - اى محمّد اگر خشنودى ما ميخواهى بروز رسالت مىگزار ، و اگر مقام محمود ميخواهى بشب بيدار باش و نماز كن ، «
عَسى أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقاماً مَحْمُوداً »
رابعهء عدويه را مىآيد كه همه شب بيدار بودى ، پاس دل داشتى تا صبح صادق بدميدى ، آن گه اين بيت گفتى :
يا نفس قومى فلقد نام الورى * ان تفعلى خيرا فذو العرش يرى
و انت يا عين اهجرى طيب الكرى * عند الصّباح يحمد القوم السّرى
و قيل المقام المحمود هو المجالسة فى حال الشّهود ، مقام محمود خاصّهء مصطفى است ( ص ) در خلوت
« أَوْ أَدْنى »
بر بساط انبساط ، در خيمهء
« وَ هُوَ مَعَكُمْ »
بر سرير اصطفا ، شراب
« وَ نَحْنُ أَقْرَبُ »
بجام قدس نوشيده و خلعت وصال پوشيده و بدوست « لم يزل » رسيده .
پير طريقت گفت : الهى بهر صفت كه هستم برخواست تو موقوفم ، بهر نام كه مرا خوانند به بندگى تو معروفم ، تا جان دارم رخت ازين كوى بر ندارم ،
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : عرش مجيد .