«
لَقَدْ كِدْتَ »
نزديك بودى تو و خواستى ، «
تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ »
كه بايشان گرائيدى و با ايشان آرميدى ، «
شَيْئاً قَلِيلًا ( 74 ) »
گرائيدنى اندك .
«
إِذاً لَأَذَقْناكَ »
آن گه بچشانيديمى ما ترا ، «
ضِعْفَ الْحَياةِ »
توى « 1 » از عذاب اين جهانى «
وَ ضِعْفَ الْمَماتِ »
و توى از عذاب آن جهانى ، «
ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً ( 75 ) »
آن گه تو بر ما يارى نيافتى .
«
وَ إِنْ كادُوا لَيَسْتَفِزُّونَكَ »
و خواستندى كه بشكيزانندى « 2 » ترا ، «
مِنَ الْأَرْضِ »
از زمين [ حجاز ] ، «
لِيُخْرِجُوكَ مِنْها »
تا ترا بيرون كنندى از آن ، «
وَ إِذاً لا يَلْبَثُونَ خِلافَكَ »
و آن گه درنگ نيابندى ايشان در آن پس بيرون شد تو ، «
إِلَّا قَلِيلًا ( 76 ) »
مگر اندكى .
«
سُنَّةَ مَنْ قَدْ أَرْسَلْنا قَبْلَكَ مِنْ رُسُلِنا »
نهاد خداست در كار پيغامبران كه پيش از تو بودند [ و امّتان ايشان ] ، «
وَ لا تَجِدُ لِسُنَّتِنا تَحْوِيلًا ( 77 ) »
و نتوانى تو كه رسول مايى كه سنّت ما را از جاى بگردانى .
«
أَقِمِ الصَّلاةَ »
بپاى دار نماز [ بهنگام خويش ] ، «
لِدُلُوكِ الشَّمْسِ »
از هنگام در گشتن خورشيد ، «
إِلى غَسَقِ اللَّيْلِ »
تا تاريكى شب ، «
وَ قُرْآنَ الْفَجْرِ »
و بپاى دار تو نماز بامداد « 3 » ، «
إِنَّ قُرْآنَ الْفَجْرِ »
كه نماز بامداد « 4 » ، «
كانَ مَشْهُوداً ( 78 ) »
فريشتگان روز و فريشتگان شب اندر آن بامداد حاضراند به تو « 5 »
النوبة الثانية
قوله تعالى : «
وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ »
اى شرّفناهم و اكثرنا لهم الكرامة ،
هامش
( 1 ) - توى بجاى : « دو توى » و بمعنى مضاعف به كار رفته است .
( 2 ) - كذا فى الاصل ، ظاهرا : « بسكيزانند » مشتق از سكيزيدن بمعنى جست و خيز كردن و لغزيدن ، و ممكن است : « بشكرانند » مشتق از شكريدن بمعنى فريفته كردن باشد .
( 3 ، 4 ) - نسخهء ج : نماز بام .
( 5 ) - نسخهء ج : فريشتگان شب و فريشتگان روز در آن با هم حاضراند .