«
إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ »
اگر خواهد ببخشايد بر شما «
أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ »
يا اگر خواهد عذاب كند شما را ، «
وَ ما أَرْسَلْناكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا ( 54 ) »
و ترا بر ايشان كوشنده و بدارنده نفرستادهايم و نه دل دار و نه كار توان .
«
وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ »
خداوند تو داند سزاى هر كسى كه در آسمان و زمينست كه سزا چيست ، «
وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ »
و ما افزونى داديم پيغامبران را يك بر ديگر ، «
وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً ( 55 ) »
و داود را زبور داديم .
«
قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ »
بگوى خوانيد اينان را كه ايشان را خدايان خوانيد فرود از اللَّه « 1 » ، «
فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ »
تا ببينند كه نه باز برد گزند توانند از شما ، «
وَ لا تَحْوِيلًا ( 56 ) »
و نه گردانيدن سود يا نعمت .
«
أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ »
ايشان خود آنند كه اللَّه تعالى را خداى ميخوانند ، «
يَبْتَغُونَ إِلى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ »
بخداى خويش نزديكى مىجويند ، «
أَيُّهُمْ أَقْرَبُ »
تا كيست از ايشان كه نزديك ترست به او ، «
وَ يَرْجُونَ رَحْمَتَهُ »
و بخشايش اللَّه تعالى مىبيوسند « 2 » «
وَ يَخافُونَ عَذابَهُ »
و از عذاب او مىترسند ، «
إِنَّ عَذابَ رَبِّكَ كانَ مَحْذُوراً ( 57 ) »
كه عذاب خداوند تو آنست كه از آن بپرهيزند سزد .
«
وَ إِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوها »
و هيچ شهرى نيست مگر ما هلاك كنندهء آنيم [ خالى كنندهء آن ] و ميرانندهء اهل آن ، «
قَبْلَ يَوْمِ الْقِيامَةِ »
پيش از روز رستاخيز ، «
أَوْ مُعَذِّبُوها عَذاباً شَدِيداً »
يا خود عذاب كنندهء آن بعذابى سخت ، «
كانَ ذلِكَ فِي الْكِتابِ مَسْطُوراً ( 58 ) »
آن در علم من كردنى و دانسته و در لوح نبشته [ كه بنا را خرابى در پيش و زنده را مرگى ] .
«
وَ ما مَنَعَنا »
و باز نداشت ما را ، «
أَنْ نُرْسِلَ بِالْآياتِ »
كه ما گشاديم و فرستاديم هر معجزه و نشان كه دشمنان از پيغامبران ما خواستند ، «
إِلَّا أَنْ كَذَّبَ بِهَا الْأَوَّلُونَ »
مگر آنك پيشينيان را نموديم و آن را دروغ شمردند ،
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : جز اللَّه تعالى .
( 2 ) - نسخهء الف : اميد دارند .