برادران و همكاران ديواند ، «
وَ كانَ الشَّيْطانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً ( 27 ) »
و ديو خداوند خويش را ناسپاس است .
«
وَ إِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ »
و اگر روى « 1 » گردانى هنگامى از خويشاوندان و درويشان و آنچ خواهند ندارى و نتوانى ، «
ابْتِغاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوها »
در اميد رحمتى از خداوندى خويش كه مىبيوسى « 2 » ، «
فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُوراً ( 28 ) »
فرا ايشان سخنى گوى از وعد كه دل ايشان را خوش كند [ و بر تو رنج نمايد ] .
«
وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ »
و دست خويش با گردن خويش مبند ، «
وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ »
و بگزاف فرو مگشاى از همه روى ، «
فَتَقْعُدَ »
كه بنشينى و بمانى ، «
مَلُوماً مَحْسُوراً ( 29 ) »
نكوهيده در قسمت ، درمانده از نفقه .
«
إِنَّ رَبَّكَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ »
خداوند تو مىگستراند و مىگشايد روزى او را كه خواهد ، «
وَ يَقْدِرُ »
و فرو مىگيرد به اندازه ، «
إِنَّهُ كانَ بِعِبادِهِ خَبِيراً بَصِيراً ( 30 ) »
كه اللَّه تعالى از بندگان خويش آگاهست ، بايشان دانا و بينا هميشه .
«
وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ »
فرزندان خويش را مكشيد ، «
خَشْيَةَ إِمْلاقٍ »
از بيم درويشى ، «
نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ »
ما روزى دهيم هم ايشان را و هم شما را ، «
إِنَّ قَتْلَهُمْ كانَ خِطْأً كَبِيراً ( 31 ) »
فرزند كشتن گناهى « 3 » بزرگست .
«
وَ لا تَقْرَبُوا الزِّنى »
و گرد زنا مگرديد ، «
إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً »
كه زنا زشتست ، «
وَ ساءَ سَبِيلًا ( 32 ) »
و بد راهى كه آنست .
«
وَ لا تَقْتُلُوا النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ »
و مكشيد آن تن كه حرام كرد اللَّه تعالى كشتن آن ، «
إِلَّا بِالْحَقِّ »
مگر بفرمان خداى ، «
وَ مَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً »
و هر كسرا بكشتند به بيداد « 4 » ، «
فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً »
وارث او را كرديم
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : روزى .
( 2 ) - بيوسيدن طمع داشتن ، عنصرى گويد : نكند ميل بى هنر بهتر - كه بيوسد ز زهر طعم شكر .
( 3 ) - نسخهء ج : ناكردنى .
( 4 ) - نسخهء الف : نه بداد .