«
شاكِراً لِأَنْعُمِهِ »
سپاس دار بود نعمتهاى خداوند خويش را ، «
اجْتَباهُ وَ هَداهُ »
بر گزيد اللَّه تعالى او را بپيغام و دوستى و راه نمود او را [ در روزگار گمراهان ] ، «
إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ ( 121 ) »
بر راه راست پايندهء درست .
«
وَ آتَيْناهُ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً »
و داديم او را درين جهان نيكويى ، «
وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ ( 122 ) »
و او در آن جهان از نيكانست .
«
ثُمَّ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ »
آن گه پس به تو پيغام داديم ، «
أَنِ اتَّبِعْ مِلَّةَ إِبْراهِيمَ »
كه بر پى دين ابراهيم رو ، «
حَنِيفاً »
و همچون او مخلص باش و مسلمان و مختتن ، «
وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ ( 123 ) »
و مشرك مباش [ كه او مشرك نبود ] .
«
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ »
بزرگ داشتن شنبه و آزرم داشتن بر آن قوم نبشتند كه مختلف شدند درو ، «
وَ إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ »
و خداوند تو داورى برد ميان ايشان روز رستاخيز ، «
فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( 124 ) »
در آن مخالفت كردن و گفتن كه ايشان در آن بودند .
«
ادْعُ إِلى سَبِيلِ رَبِّكَ »
با راه خداوند خويش خوان خلق او را ، «
بِالْحِكْمَةِ »
بزيركى و بآنچ دانى ، «
وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ »
و به اين پند نيكو ، «
وَ جادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ »
و باز پيچ با ايشان بآنچ نيكوتر ، «
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ »
خداوند تو اوست كه داناتر است ، «
بِمَنْ ضَلَّ عَنْ سَبِيلِهِ »
بهر كه گمراهست ، «
وَ هُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ ( 125 ) »
و اوست كه داناتر است بهر كه بر راه است .
« و ان عاقبتم و اگر پاداش كنيد كسى را [ كه عقوبت كرد شما را ]
«
فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ »
بهم چندان پاداش كنيد كه او كرد «
وَ لَئِنْ صَبَرْتُمْ »
و اگر شكيبايى كنيد و فرا گذاريد ، «
لَهُوَ خَيْرٌ لِلصَّابِرِينَ ( 126 ) »
آن به است شكيبايان را .
«
وَ اصْبِرْ »
شكيبايى كن ، «
وَ ما صَبْرُكَ إِلَّا بِاللَّهِ »
و نتوانى كرد صبر مگر بخداى ، «
وَ لا تَحْزَنْ عَلَيْهِمْ »
و بر ايشان اندوه مخور [ اگر ايشان راه نمىيابند