و [ در جنگها و از كامهاى اين جهانى ] شكيبايى كردند ، «
إِنَّ رَبَّكَ مِنْ بَعْدِها لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 110 ) »
، خداوند تو پس آنك ايشان كردند براستى كه آمرزگارست مهربان .
«
يَوْمَ تَأْتِي كُلُّ نَفْسٍ »
فردا كه آيد هر كسى [ از كافران ] ، «
تُجادِلُ عَنْ نَفْسِها »
داورى ميدارد خود را [ و حجّت و عذر ميجويد كه پيغام نشنيديم « 1 » ] «
وَ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ »
و بسپارند بهر كس پاداش كرد او ، «
وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ( 111 ) »
و از هيچكس از سزاى او چيزى نكاهند « 2 » .
«
وَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا »
و مثل زد اللَّه تعالى ، «
قَرْيَةً كانَتْ آمِنَةً »
شهرى كه ايمن بود [ از قياصره و اكاسره و جبابرهء جهان ] ، «
مُطْمَئِنَّةً »
آرميده [ و اهل آن آسوده ] ، «
يَأْتِيها رِزْقُها رَغَداً مِنْ كُلِّ مَكانٍ »
روزى اهل آن مىآيد به آن فراخ از هر سوى ، «
فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ اللَّهِ »
كافر شدند بنعمتهاى خداى تعالى و ناسپاس نشستند ، «
فَأَذاقَهَا اللَّهُ لِباسَ الْجُوعِ وَ الْخَوْفِ »
بچشانيد اللَّه تعالى ايشان را گرسنگى و در ايشان پوشيد جامهء ترس و بيم ، «
بِما كانُوا يَصْنَعُونَ ( 112 ) »
بآنچ ميكردند .
«
وَ لَقَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مِنْهُمْ »
و بايشان آمد رسولى هم از ايشان ، «
فَكَذَّبُوهُ »
وى را دروغ زن گرفتند « 3 » ، «
فَأَخَذَهُمُ الْعَذابُ »
فرا گرفتند ايشان را عذاب ، «
وَ هُمْ ظالِمُونَ ( 113 ) »
و گناه كار ايشان بودند .
«
فَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ »
مىخوريد از آنچ اللَّه تعالى شما را روزى داد «
حَلالًا طَيِّباً »
گشادهاى پاك ، «
وَ اشْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ »
و سپاس دار مىباشيد نيكو داشت را از خداى « 4 » ، «
إِنْ كُنْتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ ( 114 ) »
اگر او را پرستكارايد .
«
إِنَّما حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَ الدَّمَ وَ لَحْمَ الْخِنْزِيرِ »
آن چيز كه بر شما حرام كرد و بسته آن مردار است و خون و گوشت خوك ، «
وَ ما أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ »
و
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : نشنيدم .
( 2 ) - نسخهء الف : نكاهد .
( 3 ) - نسخهء ج : گرفتيد .
( 4 ) - نسخهء الف : و سپاس دارى كنيد از خداى تعالى .