«
نُجِبْ دَعْوَتَكَ »
تا پاسخ كنيم با توحيد خواندن ترا ، «
وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ »
و پى - بريم رسولان ترا ، «
أَ وَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ »
ايشان را گويند نه سوگندان مىخورديد از پيش « 1 » ، «
ما لَكُمْ مِنْ زَوالٍ ( 44 ) »
كه شما را از مرگى بزندگانى گشتن نيست .
«
وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ »
و در نشستگاههاى ستمكاران و بدان نشستيد « 2 » ، «
وَ تَبَيَّنَ لَكُمْ »
و پيدا شده شما را ، «
كَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ »
كه با ايشان چه « 3 » كرديم ، «
وَ ضَرَبْنا لَكُمُ الْأَمْثالَ ( 45 ) »
و شما را بايشان مثلها زديم [ و در ايشان عبرتها نموديم ] .
«
وَ قَدْ مَكَرُوا مَكْرَهُمْ »
و همه كوششها بكوشيدند ، «
وَ عِنْدَ اللَّهِ مَكْرُهُمْ »
و جزاء مكر ايشان نزديك خداست ، «
وَ إِنْ كانَ مَكْرُهُمْ »
و نبود كوشش ايشان ، «
لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبالُ ( 46 ) »
مگر آن را تا كوه « 4 » جنبد آن را از جاى .
«
فَلا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ »
پس مپندار كه اللَّه ، «
مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ »
كژ كنندهء وعدهء رسولان خويش است [ در نصرت ] ، «
إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ »
اللَّه تاونده است با هر كاونده ، «
ذُو انتِقامٍ ( 47 ) »
از دشمنان كين ستاننده .
«
يَوْمَ تُبَدَّلُ الْأَرْضُ غَيْرَ الْأَرْضِ »
آن روز كه بدل كنند زمين را به زمين ديگر ، «
وَ السَّماواتُ »
و آسمانها را بآسمانهاى ديگر ، «
وَ بَرَزُوا لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ ( 48 ) »
و بيرون آيند [ از گورها ] فرمان خداى را كه يكتاست ، همه را فرو - شكننده و كم آورنده .
«
وَ تَرَى الْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ »
و كافران را بينى آن روز ، «
مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ ( 49 ) »
با هم بسته در بندها [ همه را با يكديگر ] .
«
سَرابِيلُهُمْ مِنْ قَطِرانٍ »
پوششها و پيراهنهاى ايشان از قطران سياه گندا « 5 » «
وَ تَغْشى وُجُوهَهُمُ النَّارُ ( 50 ) »
و آتش در رويهاى ايشان مىپيچيده .
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : ميخوريد پيش ما
( 2 ) - نسخهء الف : نشستند .
( 3 ) - نسخهء الف : خو .
( 4 ) - نسخهء الف : با كوه .
( 5 ) - نسخهء ج : گنديده .