درودند « 1 » از سرزمين ، «
ما لَها مِنْ قَرارٍ ( 26 ) »
آن را در زمين بيخ و آرام نه
«
يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا »
استوار مىدارد و محكم ، اللَّه گرويدگان را ، «
بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ »
به آن سخن راست درست محكم ، «
فِي الْحَياةِ الدُّنْيا »
هم درين جهان [ با من بر مال و خون خويش ] ، «
وَ فِي الْآخِرَةِ »
و هم در آن جهان [ بايمنى و شادى جاويد ] ، «
وَ يُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ »
و در گمراهى مىدارد اللَّه ناگرويدگان را ، «
وَ يَفْعَلُ اللَّهُ ما يَشاءُ ( 27 ) »
و آن كند اللَّه كه خود خواهد .
«
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا »
نبينى ايشان را كه بدل كردند ، «
نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْراً »
شكر نعمت اللَّه را بناسپاسى [ و كافر شدن به او ] ، «
وَ أَحَلُّوا قَوْمَهُمْ »
و فرود آوردند قوم خويش را ، «
دارَ الْبَوارِ ( 28 ) »
در سراى تباهى و زيان و نوميدى .
«
جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَها »
دوزخ رسند به آن ، «
وَ بِئْسَ الْقَرارُ ( 29 ) »
و بد آرامگاه كه آنست .
«
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ أَنْداداً »
و خداى را همتايان « 2 » گفتند ، «
لِيُضِلُّوا عَنْ سَبِيلِهِ »
تا گم شوند از راه او ، «
قُلْ تَمَتَّعُوا »
گوى هم برين روزگار گذاشت مى بينيد « 3 » ، «
فَإِنَّ مَصِيرَكُمْ إِلَى النَّارِ ( 30 ) »
كه بازگشت شما به آتش است .
«
قُلْ لِعِبادِيَ الَّذِينَ آمَنُوا »
گوى بندگان گرويدهء مرا ، «
يُقِيمُوا الصَّلاةَ »
تا نماز بهنگام بپاى دارند ، «
وَ يُنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً »
و نفقه كنند از آنچ ايشان را روزى داديم نهان و آشكارا ، «
مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ »
پيش از آنك روزى آيد ، «
لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خِلالٌ ( 21 ) »
كه در آن روز نه باز فروختن بود و نه ميان ايشان دوستى .
«
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ »
اللَّه آن كس است كه بيافريد هفت آسمان و هفت زمين ، «
وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً »
و فرو فرستاد از آسمان آبى ،
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : جنبانيدند و درويدند .
( 2 ) - نسخهء الف : منافقان .
( 3 ) - نسخهء ج : مىباشيد .