مرسانيد
فَيَأْخُذَكُمْ عَذابٌ قَرِيبٌ ( 64 )
كه شما فرا گيرد عذابى نزديك .
فَعَقَرُوها
پى كردند آن ناقه را و بكشتند ،
فَقالَ تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ
صالح گفت : برخوريد و فرا گذاريد سه روز از جهان [ و زندگانى خويش ] ،
ذلِكَ وَعْدٌ غَيْرُ مَكْذُوبٍ ( 65 )
آن وعدهايست كه در آن دروغ نيست .
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا
چون فرمان ما آمد [ به عذاب و هلاك ايشان ]
نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ
رهانيديم صالح را و ايشان كه گرويدگان بودند با او ،
بِرَحْمَةٍ مِنَّا
ببخشايشى از ما ،
وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ
از رسوايى آن روز [ عذاب آشكارا ] ،
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ ( 66 )
خداوند تو اوست آن تاوندهء با نيروى و كم آورندهء سختگير .
وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ
و فرا گرفت آن ستمكاران را بانگ فريشته كه بر ايشان زد ،
فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ ( 67 )
تا در سرايهاى خويش [ و منازل و اقليم خويش ] افتاده مرده گشتند .
كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيها
چنان كه گويى هرگز در آن نبودند ،
أَلا إِنَّ ثَمُودَ كَفَرُوا رَبَّهُمْ
آگاه باشيد « 1 » كه ثمود كافر شدند بخداى خويش و ناسپاس آمدند درو ،
أَلا بُعْداً لِثَمُودَ ( 68 )
آگاه باشيد كه دورى بادا [ و لعنت افزايا ] ثمود را .
وَ لَقَدْ جاءَتْ رُسُلُنا إِبْراهِيمَ
و آمد فرستادگان ما به ابراهيم ،
بِالْبُشْرى
ببشارت دادن [ به فرزند ] ،
قالُوا سَلاماً
گفتند : درود بر تو
قالَ سَلامٌ
ابراهيم گفت :
درود بر شما
فَما لَبِثَ
هيچ درنگ نكرد [ ابراهيم ] ،
أَنْ جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ ( 69 )
كه گوسالهء آورد بريان كرده در سنگ
فَلَمَّا رَأى أَيْدِيَهُمْ لا تَصِلُ إِلَيْهِ
چون ابراهيم دستهاى ايشان ديد كه فرا گوساله نمىشود ،
نَكِرَهُمْ
ايشان را بانكار فراز آمد ،
وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً
و از ايشان مىترسيد و ترس در دل مىپوشيد ،
قالُوا لا تَخَفْ
ايشان گفتند : [ ابراهيم را ] كه مترس ،
إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمِ لُوطٍ ( 70 )
ما فريشتگانيم كه ما را فرستادند بقوم لوط [ تا ايشان را هلاك كنيم ] .
هامش
( 1 ) - بيد ( الف )